حَدَّثَنَا صَدَقَةُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، قَالَ سَمِعْتُ يَحْيَى، قَالَ سَمِعْتُ نَافِعًا، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، رضى الله عنهما عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ الْمُتَبَايِعَيْنِ بِالْخِيَارِ فِي بَيْعِهِمَا، مَا لَمْ يَتَفَرَّقَا، أَوْ يَكُونُ الْبَيْعُ خِيَارًا ". قَالَ نَافِعٌ وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ إِذَا اشْتَرَى شَيْئًا يُعْجِبُهُ فَارَقَ صَاحِبَهُ.
Садақа бизга айтди: Абдулваҳҳоб бизга хабар берди: У деди: Мен Яҳёни эшитди: У деди: Мен Нофиъни эшитди, Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Албатта икки сотувчи-харидор (мутабайиъ) — улар ажралмагунча — ёки савдо ихтиёрли (шарти билан) бўлмагунча — ўз савдоларида ихтиёрли» дедилар. Нофиъ деди: Ибн Умар бир нарса сотиб олса-ю, у уни хуш кўрса, ўртоғидан (дарҳол) ажрар эди (савдони маҳкамлаб).