وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، كِلاَهُمَا عَنْ سُفْيَانَ، - قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، - عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَمْلَى عَلَىَّ نَافِعٌ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا تَبَايَعَ الْمُتَبَايِعَانِ بِالْبَيْعِ فَكُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا بِالْخِيَارِ مِنْ بَيْعِهِ مَا لَمْ يَتَفَرَّقَا أَوْ يَكُونُ بَيْعُهُمَا عَنْ خِيَارٍ فَإِذَا كَانَ بَيْعُهُمَا عَنْ خِيَارٍ فَقَدْ وَجَبَ " . زَادَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ فِي رِوَايَتِهِ قَالَ نَافِعٌ فَكَانَ إِذَا بَايَعَ رَجُلاً فَأَرَادَ أَنْ لاَ يُقِيلَهُ قَامَ فَمَشَى هُنَيَّةً ثُمَّ رَجَعَ إِلَيْهِ .
Ва менга Зуҳайр ибн Ҳарб ва Ибн Абу Умар иккаласи Суфёндан — Зуҳайр: бизга Суфён ибн Уяйна ривоят қилди, деди — у Ибн Журайждан ривоят қилди, у деди: Нофиъ менга ёздирди (имло қилди)ки, у Абдуллаҳ ибн Умарни шундай деяётганини эшитди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Икки савдолашгувчи савдо қилса, ҳар бири, улар ажралмагунча, ўз савдосида ихтиёрлидир; ёки уларнинг савдоси ихтиёр (шарти) билан бўлса. Савдолари ихтиёр билан бўлса, савдо қарор топди». Ибн Абу Умар ўз ривоятида (шуни) қўшди: Нофиъ деди: У (Ибн Умар) бир киши билан савдолашса ва савдони қайтармоқчи бўлмаса, ўрнидан туриб бироз юрар, сўнг унга қайтар эди (токи савдо қарор топсин).