باب الأَجِيرِ فِي الْغَزْوِ
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَعْلَى، عَنْ يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ غَزَوْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم جَيْشَ الْعُسْرَةِ فَكَانَ مِنْ أَوْثَقِ أَعْمَالِي فِي نَفْسِي، فَكَانَ لِي أَجِيرٌ، فَقَاتَلَ إِنْسَانًا، فَعَضَّ أَحَدُهُمَا إِصْبَعَ صَاحِبِهِ، فَانْتَزَعَ إِصْبَعَهُ، فَأَنْدَرَ ثَنِيَّتَهُ فَسَقَطَتْ، فَانْطَلَقَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَهْدَرَ ثَنِيَّتَهُ وَقَالَ " أَفَيَدَعُ إِصْبَعَهُ فِي فِيكَ تَقْضَمُهَا ـ قَالَ أَحْسِبُهُ قَالَ ـ كَمَا يَقْضَمُ الْفَحْلُ ". قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ جَدِّهِ، بِمِثْلِ هَذِهِ الصِّفَةِ أَنَّ رَجُلاً، عَضَّ يَدَ رَجُلٍ، فَأَنْدَرَ ثَنِيَّتَهُ، فَأَهْدَرَهَا أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه.
Бизга Яъқуб ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Улайя ривоят қилди, бизга Ибн Журайж хабар берди, у деди: Менга Ато хабар берди, у Сафвон ибн Яъладан, у Яъло ибн Умайядан (розияллаҳу анҳу), у деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Усра (қийинчилик) қўшинида ғазот қилдим — бу менинг назаримда энг ишончли (савобли) амалларимдан бири эди. Менинг бир ёлланма ишчим бор эди, у бир киши билан уришиб қолди, улардан бири шеригининг бармоғини тишлаб олди. У (шериги) бармоғини тортиб олди ва унинг олдинги тишини суғуриб ташлади, тиш тушиб кетди. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га борди, у (Набий) унинг тишини беҳуда (қонсиз, товонсиз) қилди ва деди: «У бармоғини сенинг оғзингда қолдириб, сен уни худди (эркак туя) тишлагандек тишлаб олишингни (кўриб тураверсинми)?» Ибн Журайж деди: Ва менга Абдуллаҳ ибн Абу Мулайка бобосидан худди шу таъриф билан ривоят қилди: Бир киши бошқа кишининг қўлини тишлади ва унинг тишини суғуриб ташлади, Абу Бакр (розияллаҳу анҳу) уни беҳуда (товонсиз) қилди.
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَعْلَى، عَنْ يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ غَزَوْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم جَيْشَ الْعُسْرَةِ فَكَانَ مِنْ أَوْثَقِ أَعْمَالِي فِي نَفْسِي، فَكَانَ لِي أَجِيرٌ، فَقَاتَلَ إِنْسَانًا، فَعَضَّ أَحَدُهُمَا إِصْبَعَ صَاحِبِهِ، فَانْتَزَعَ إِصْبَعَهُ، فَأَنْدَرَ ثَنِيَّتَهُ فَسَقَطَتْ، فَانْطَلَقَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَهْدَرَ ثَنِيَّتَهُ وَقَالَ " أَفَيَدَعُ إِصْبَعَهُ فِي فِيكَ تَقْضَمُهَا ـ قَالَ أَحْسِبُهُ قَالَ ـ كَمَا يَقْضَمُ الْفَحْلُ ". قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ جَدِّهِ، بِمِثْلِ هَذِهِ الصِّفَةِ أَنَّ رَجُلاً، عَضَّ يَدَ رَجُلٍ، فَأَنْدَرَ ثَنِيَّتَهُ، فَأَهْدَرَهَا أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه.
Бизга Яъқуб ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Улайя ривоят қилди, бизга Ибн Журайж хабар берди, у деди: Менга Ато хабар берди, у Сафвон ибн Яъладан, у Яъло ибн Умайядан (розияллаҳу анҳу), у деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Усра (қийинчилик) қўшинида ғазот қилдим — бу менинг назаримда энг ишончли (савобли) амалларимдан бири эди. Менинг бир ёлланма ишчим бор эди, у бир киши билан уришиб қолди, улардан бири шеригининг бармоғини тишлаб олди. У (шериги) бармоғини тортиб олди ва унинг олдинги тишини суғуриб ташлади, тиш тушиб кетди. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га борди, у (Набий) унинг тишини беҳуда (қонсиз, товонсиз) қилди ва деди: «У бармоғини сенинг оғзингда қолдириб, сен уни худди (эркак туя) тишлагандек тишлаб олишингни (кўриб тураверсинми)?» Ибн Журайж деди: Ва менга Абдуллаҳ ибн Абу Мулайка бобосидан худди шу таъриф билан ривоят қилди: Бир киши бошқа кишининг қўлини тишлади ва унинг тишини суғуриб ташлади, Абу Бакр (розияллаҳу анҳу) уни беҳуда (товонсиз) қилди.