حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم كُنَّ يَخْرُجْنَ بِاللَّيْلِ إِذَا تَبَرَّزْنَ إِلَى الْمَنَاصِعِ ـ وَهُوَ صَعِيدٌ أَفْيَحُ ـ فَكَانَ عُمَرُ يَقُولُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم احْجُبْ نِسَاءَكَ. فَلَمْ يَكُنْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَفْعَلُ، فَخَرَجَتْ سَوْدَةُ بِنْتُ زَمْعَةَ زَوْجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةً مِنَ اللَّيَالِي عِشَاءً، وَكَانَتِ امْرَأَةً طَوِيلَةً، فَنَادَاهَا عُمَرُ أَلاَ قَدْ عَرَفْنَاكِ يَا سَوْدَةُ. حِرْصًا عَلَى أَنْ يَنْزِلَ الْحِجَابُ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ آيَةَ الْحِجَابِ.
Бизга Яҳё ибн Букайр ривоят қилди, у деди: бизга ал-Лайс ривоят қилди, у деди: менга Уқайл, Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотинлари кечаси ҳожат чиқариш учун Маносиъга — бу кенг очиқ майдон эди — чиқардилар. Умар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: «Хотинларингизни тўсинг,» дерди. Лекин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буни қилмасдилар. Бир кечалардан бирида Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотини Савда бинти Замъа хуфтон пайтида чиқди — у узун бўйли аёл эди. Шунда Умар унга: «Сени танидик, эй Савда!» деб нидо қилди — (бу) ҳижоб (ояти) нозил бўлишини истаб (қилинган эди). Шунда Аллаҳ ҳижоб оятини нозил қилди.