حَدَّثَنَا مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ يُوسُفَ بْنِ مَاهَكَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ تَخَلَّفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنَّا فِي سَفْرَةٍ سَافَرْنَاهَا، فَأَدْرَكَنَا وَقَدْ أَرْهَقْنَا الْعَصْرَ، فَجَعَلْنَا نَتَوَضَّأُ وَنَمْسَحُ عَلَى أَرْجُلِنَا، فَنَادَى بِأَعْلَى صَوْتِهِ " وَيْلٌ لِلأَعْقَابِ مِنَ النَّارِ ". مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا.
Бизга Мусо ривоят қилди, у деди: бизга Абу Авона, Абу Бишрдан, у Юсуф ибн Моҳакдан, у Абдуллаҳ ибн Амрдан ривоят қилди, у деди: Биз қилган бир сафарда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) биздан ортда қолдилар. Кейин бизга етиб олдилар — аср (намози) бизни қистаб қолган, биз таҳорат қилиб, оёқларимизни (маш каби) сила бошлаган эдик. Шунда у киши овозларини баландлатиб: «Товонларга дўзахдан вой бўлсин!» деб икки ёки уч марта нидо қилдилар.