حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، قَالَ أَخْبَرَنِي كُرَيْبٌ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَامَ حَتَّى نَفَخَ ثُمَّ صَلَّى ـ وَرُبَّمَا قَالَ اضْطَجَعَ حَتَّى نَفَخَ ـ ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى. ثُمَّ حَدَّثَنَا بِهِ سُفْيَانُ مَرَّةً بَعْدَ مَرَّةٍ عَنْ عَمْرٍو عَنْ كُرَيْبٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ بِتُّ عِنْدَ خَالَتِي مَيْمُونَةَ لَيْلَةً، فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنَ اللَّيْلِ، فَلَمَّا كَانَ فِي بَعْضِ اللَّيْلِ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَتَوَضَّأَ مِنْ شَنٍّ مُعَلَّقٍ وُضُوءًا خَفِيفًا ـ يُخَفِّفُهُ عَمْرٌو وَيُقَلِّلُهُ ـ وَقَامَ يُصَلِّي فَتَوَضَّأْتُ نَحْوًا مِمَّا تَوَضَّأَ، ثُمَّ جِئْتُ فَقُمْتُ عَنْ يَسَارِهِ ـ وَرُبَّمَا قَالَ سُفْيَانُ عَنْ شِمَالِهِ ـ فَحَوَّلَنِي فَجَعَلَنِي عَنْ يَمِينِهِ، ثُمَّ صَلَّى مَا شَاءَ اللَّهُ، ثُمَّ اضْطَجَعَ، فَنَامَ حَتَّى نَفَخَ، ثُمَّ أَتَاهُ الْمُنَادِي فَآذَنَهُ بِالصَّلاَةِ، فَقَامَ مَعَهُ إِلَى الصَّلاَةِ، فَصَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ. قُلْنَا لِعَمْرٍو إِنَّ نَاسًا يَقُولُونَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَنَامُ عَيْنُهُ وَلاَ يَنَامُ قَلْبُهُ. قَالَ عَمْرٌو سَمِعْتُ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ يَقُولُ رُؤْيَا الأَنْبِيَاءِ وَحْىٌ، ثُمَّ قَرَأَ {إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ}.
Бизга Али ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, у деди: бизга Суфён, Амрдан ривоят қилди, у деди: менга Курайб, Ибн Аббосдан хабар бердики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) пишқиргунча ухладилар, сўнг намоз ўқидилар — баъзан: ёнбошлаб, пишқиргунча (ухладилар), деди — кейин туриб намоз ўқидилар. Сўнг Суфён буни бизга Амрдан, у Курайбдан, у Ибн Аббосдан, қайта-қайта ривоят қилди: у деди: Мен холам Маймунанинг ҳузурида бир кеча тунадим. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечаси турдилар; кечанинг бир қисми бўлганда, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) туриб, осилган мешдан енгил таҳорат қилдилар — Амр уни енгиллаштиради ва камайтиради — ва намозга турдилар. Мен ҳам у киши қилган таҳоратга ўхшатиб таҳорат қилдим, сўнг келиб чап томонларида турдим. Шунда мени ўнг томонларига ўтказдилар, кейин Аллаҳ хоҳлаганча намоз ўқидилар, сўнг ёнбошлаб, пишқиргунча ухладилар. Кейин ҳузурларига муаззин келиб, уларга намозни билдирди. У киши у билан бирга намозга туриб, намоз ўқидилар ва таҳорат қилмадилар. Биз Амрга: «Баъзи одамлар: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг кўзи ухлайди, лекин қалби ухламайди, дейишади,» дедик. Амр: «Мен Убайд ибн Умайрни: Пайғамбарларнинг туши ваҳийдир, деганини эшитдим,» деди, сўнг: ‹Албатта, мен тушимда сени сўяётганимни кўряпман› (оятини) ўқиди.