حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لَوْ أَنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا أَتَى أَهْلَهُ قَالَ بِسْمِ اللَّهِ اللَّهُمَّ جَنِّبْنَا الشَّيْطَانَ وَجَنِّبِ الشَّيْطَانَ مَا رَزَقْتَنَا. فَقُضِيَ بَيْنَهُمَا وَلَدٌ، لَمْ يَضُرَّهُ ".
Бизга Али ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, у деди: бизга Жарир, Мансурдан, у Солим ибн Абул-Жаъддан, у Курайбдан, у Ибн Аббосдан — уни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етказиб — ривоят қилди, у дедилар: «Агар сизлардан бири оиласига (яқинлик учун) келганда: ‹Бисмиллаҳ. Аллаҳим, бизни шайтондан узоқлаштир ва шайтонни бизга ризқ қилган нарсангдан узоқлаштир›, деса — бас, улар ўртасида бир фарзанд тақдир қилинса, унга (шайтон) зарар етказа олмайди.»