حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ كَانَ أَبُو طَلْحَةَ أَكْثَرَ الأَنْصَارِ بِالْمَدِينَةِ مَالاً، وَكَانَ أَحَبَّ أَمْوَالِهِ إِلَيْهِ بِيْرُ حَاءَ وَكَانَتْ مُسْتَقْبِلَةَ الْمَسْجِدَ، وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدْخُلُهَا وَيَشْرَبُ مِنْ مَاءٍ فِيهَا طَيِّبٍ فَلَمَّا نَزَلَتْ {لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ} قَامَ أَبُو طَلْحَةَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ فِي كِتَابِهِ {لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ} وَإِنَّ أَحَبَّ أَمْوَالِي إِلَىَّ بِيْرُ حَاءَ، وَإِنَّهَا صَدَقَةٌ لِلَّهِ أَرْجُو بِرَّهَا وَذُخْرَهَا عِنْدَ اللَّهِ فَضَعْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ حَيْثُ شِئْتَ، فَقَالَ " بَخٍ، ذَلِكَ مَالٌ رَائِحٌ، ذَلِكَ مَالٌ رَائِحٌ. قَدْ سَمِعْتُ مَا قُلْتَ فِيهَا، وَأَرَى أَنْ تَجْعَلَهَا فِي الأَقْرَبِينَ ". قَالَ أَفْعَلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَسَمَهَا أَبُو طَلْحَةَ فِي أَقَارِبِهِ وَبَنِي عَمِّهِ. تَابَعَهُ إِسْمَاعِيلُ عَنْ مَالِكٍ. وَقَالَ رَوْحٌ عَنْ مَالِكٍ رَابِحٌ.
Менга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: Мен Моликка ўқиб бердим, у Ишоқ ибн Абдуллаҳдан: У Анас ибн Моликни (розияллаҳу анҳу) шундай деяётганини эшитди: Абу Талҳа Мадинада Ансорнинг энг кўп моллиси эди. Унга молларининг энг суюкли (си) — Байруҳў (деган боғ) эди. У масжиднинг рўпарасида эди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга кириб, ундаги яхши (тоза) сувдан ичар эди. «Севган нарсаларингиздан инфоқ қилмагунингизча, асло яхшиликка (биррга) эришмайсиз» (ояти) нозил бўлганда, Абу Талҳа Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га туриб келиб деди: Ё Расулуллаҳ, Аллаҳ таоло ўз Китобида: «Севган нарсаларингиздан инфоқ қилмагунингизча, асло яхшиликка эришмайсиз», дейди. Менинг молларимнинг энг суюкли — Байруҳў. У Аллаҳ учун садақа, мен унинг яхшилиги ва Аллаҳ ҳузурида захирасини умид қиламан. Уни, ё Расулуллаҳ, хоҳлаган жойингга қўй. У деди: «Баҳ! Бу фойдали мол, бу фойдали мол! Мен сен у ҳақда айтганни эшитдим. Мен уни яқин қариндошларга беришингни кўраман». У: Шундай қиламан, ё Расулуллаҳ, деди. Абу Талҳа уни қариндошлари ва амаки болаларига тақсимлади. Буни Исмоил Моликдан мутобаъа қилди. Равҳ эса Моликдан «робиҳ» (фойдали) деди.