حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، سَمِعَ الْمُعْتَمِرَ، أَنْبَأَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ كَانَتْ لَهُمْ غَنَمٌ تَرْعَى بِسَلْعٍ، فَأَبْصَرَتْ جَارِيَةٌ لَنَا بِشَاةٍ مِنْ غَنَمِنَا مَوْتًا، فَكَسَرَتْ حَجَرًا فَذَبَحَتْهَا بِهِ، فَقَالَ لَهُمْ لاَ تَأْكُلُوا حَتَّى أَسْأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، أَوْ أُرْسِلَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَنْ يَسْأَلُهُ. وَأَنَّهُ سَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَاكَ، أَوْ أَرْسَلَ، فَأَمَرَهُ بِأَكْلِهَا. قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ فَيُعْجِبُنِي أَنَّهَا أَمَةٌ، وَأَنَّهَا ذَبَحَتْ. تَابَعَهُ عَبْدَةُ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ.
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ривоят қилди, у Муътамирни эшитди, бизга Убайдуллаҳ хабар берди, у Нофеъдан: У Ибн Каъб ибн Моликни отасидан ривоят қилаётганини эшитди: Уларнинг Салъ (тоғи)да ўтлайдиган қўйлари бор эди. Бизнинг бир чўри(қиз)имиз қўйларимиздан бир қўйни ўлаётганини кўрди, у бир тошни синдириб, у билан уни сўйди. У (Каъб) уларга: Еманглар, токи мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўрамагунча ёки Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га сўрайдиган бировни юбормагунча, деди. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бу ҳақда сўради ёки (одам) юборди, у (Набий) уни ейишни буюрди. Убайдуллаҳ деди: Унинг чўри (аёл) бўлиб туриб сўйгани мени қойил қолдирди. Буни Абда Убайдуллаҳдан мутобаъа қилди.