حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ عَمْرٌو قُلْتُ لِطَاوُسٍ لَوْ تَرَكْتَ الْمُخَابَرَةَ فَإِنَّهُمْ يَزْعُمُونَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْهُ. قَالَ أَىْ عَمْرُو، إِنِّي أُعْطِيهِمْ وَأُغْنِيهِمْ، وَإِنَّ أَعْلَمَهُمْ أَخْبَرَنِي ـ يَعْنِي ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَنْهَ عَنْهُ، وَلَكِنْ قَالَ " أَنْ يَمْنَحَ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ خَيْرٌ لَهُ مِنْ أَنْ يَأْخُذَ عَلَيْهِ خَرْجًا مَعْلُومًا ".
Бизга Али ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, Амр деди: Мен Товусга: Мухобара (ерни ҳосил улушига ижарага бериш)ни тарк этсанг-чи, чунки улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ундан ман қилган деб гумон қиладилар, дедим. У деди: Эй Амр, мен уларга (ер) бераман ва уларни бой қиламан. Уларнинг энг билимдони — яъни Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) — менга хабар бердики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ундан ман қилмаган, балки: «Бирортангиз биродарига (ерни) бепул бериши, ундан маълум хирож (ҳақ) олишидан кўра унга яхшироқдир» деган.