Ерни олтин ва кумушга ижарага бериш

حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ حَنْظَلَةَ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَمَّاىَ، أَنَّهُمْ كَانُوا يُكْرُونَ الأَرْضَ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِمَا يَنْبُتُ عَلَى الأَرْبِعَاءِ أَوْ شَىْءٍ يَسْتَثْنِيهِ صَاحِبُ الأَرْضِ فَنَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَقُلْتُ لِرَافِعٍ فَكَيْفَ هِيَ بِالدِّينَارِ وَالدِّرْهَمِ فَقَالَ رَافِعٌ لَيْسَ بِهَا بَأْسٌ بِالدِّينَارِ وَالدِّرْهَمِ‏.‏ وَقَالَ اللَّيْثُ وَكَانَ الَّذِي نُهِيَ عَنْ ذَلِكَ مَا لَوْ نَظَرَ فِيهِ ذَوُو الْفَهْمِ بِالْحَلاَلِ وَالْحَرَامِ لَمْ يُجِيزُوهُ، لِمَا فِيهِ مِنَ الْمُخَاطَرَةِ‏.‏

Бизга Амр ибн Холид ривоят қилди, бизга Лайс ривоят қилди, у Робиъа ибн Абу Абдурроҳмандан, у Ҳанзала ибн Қайсдан, у Рофеъ ибн Хадиждан, у деди: Менга икки амаким ривоят қилди: Улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида ерни — ариқларда унадиган нарса ёки ер эгаси истисно қиладиган бирор нарсага — ижарага берар эдилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бундан ман қилди. Мен Рофеъга: Динор ва дирҳам (пул) билан-чи, қандай? дедим. Рофеъ деди: Динор ва дирҳам билан зарари йўқ. Лайс деди: Ундан ман қилинган нарса шуки, агар уни ҳалол ва ҳаром ҳақида тушунчага эга кишилар кўриб чиқсалар, ундаги хатар (таваккалчилик) сабабли рухсат бермас эдилар.

حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ حَنْظَلَةَ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَمَّاىَ، أَنَّهُمْ كَانُوا يُكْرُونَ الأَرْضَ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِمَا يَنْبُتُ عَلَى الأَرْبِعَاءِ أَوْ شَىْءٍ يَسْتَثْنِيهِ صَاحِبُ الأَرْضِ فَنَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَقُلْتُ لِرَافِعٍ فَكَيْفَ هِيَ بِالدِّينَارِ وَالدِّرْهَمِ فَقَالَ رَافِعٌ لَيْسَ بِهَا بَأْسٌ بِالدِّينَارِ وَالدِّرْهَمِ‏.‏ وَقَالَ اللَّيْثُ وَكَانَ الَّذِي نُهِيَ عَنْ ذَلِكَ مَا لَوْ نَظَرَ فِيهِ ذَوُو الْفَهْمِ بِالْحَلاَلِ وَالْحَرَامِ لَمْ يُجِيزُوهُ، لِمَا فِيهِ مِنَ الْمُخَاطَرَةِ‏.‏

Бизга Амр ибн Холид ривоят қилди, бизга Лайс ривоят қилди, у Робиъа ибн Абу Абдурроҳмандан, у Ҳанзала ибн Қайсдан, у Рофеъ ибн Хадиждан, у деди: Менга икки амаким ривоят қилди: Улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида ерни — ариқларда унадиган нарса ёки ер эгаси истисно қиладиган бирор нарсага — ижарага берар эдилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бундан ман қилди. Мен Рофеъга: Динор ва дирҳам (пул) билан-чи, қандай? дедим. Рофеъ деди: Динор ва дирҳам билан зарари йўқ. Лайс деди: Ундан ман қилинган нарса шуки, агар уни ҳалол ва ҳаром ҳақида тушунчага эга кишилар кўриб чиқсалар, ундаги хатар (таваккалчилик) сабабли рухсат бермас эдилар.