حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، حَدَّثَنَا هِلاَلٌ، وَحَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ هِلاَلِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَوْمًا يُحَدِّثُ وَعِنْدَهُ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْبَادِيَةِ " أَنَّ رَجُلاً مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ اسْتَأْذَنَ رَبَّهُ فِي الزَّرْعِ فَقَالَ لَهُ أَلَسْتَ فِيمَا شِئْتَ قَالَ بَلَى وَلَكِنِّي أُحِبُّ أَنْ أَزْرَعَ. قَالَ فَبَذَرَ فَبَادَرَ الطَّرْفَ نَبَاتُهُ وَاسْتِوَاؤُهُ وَاسْتِحْصَادُهُ، فَكَانَ أَمْثَالَ الْجِبَالِ فَيَقُولُ اللَّهُ دُونَكَ يَا ابْنَ آدَمَ، فَإِنَّهُ لاَ يُشْبِعُكَ شَىْءٌ ". فَقَالَ الأَعْرَابِيُّ وَاللَّهِ لاَ تَجِدُهُ إِلاَّ قُرَشِيًّا أَوْ أَنْصَارِيًّا، فَإِنَّهُمْ أَصْحَابُ زَرْعٍ، وَأَمَّا نَحْنُ فَلَسْنَا بِأَصْحَابِ زَرْعٍ. فَضَحِكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Муҳаммад ибн Синон ривоят қилди, бизга Фулайҳ ривоят қилди, бизга Ҳилол ривоят қилди; ва бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Абу Омир ривоят қилди, бизга Фулайҳ ривоят қилди, у Ҳилол ибн Алидан, у Ато ибн Ясордан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир куни гапираётган эди, унинг олдида бадавий (чўл) аҳлидан бир киши бор эди: «Жаннат аҳлидан бир киши Роббидан экин (экиш) ҳақида изн сўради. У (Робби) унга: Сен хоҳлаган нарсада (неъматда) эмасмисан? деди. У: Ҳа, лекин мен экин экишни яхши кўраман, деди. У (Набий) деди: У уруғ сочди, кўз очиб юмгунча унинг униши, етилиши ва ўриб олиниши (юз берди), у тоғлар каби (уюм) бўлди. Аллаҳ: Мана сенга, эй Одам боласи, чунки сени ҳеч нарса тўйдирмайди, дейди». Бадавий деди: Аллаҳга қасамки, сен уни (бундай кишини) фақат қурайшлик ёки ансорий ҳолида топасан, чунки улар экин аҳлидир, биз эса экин аҳли эмасмиз. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кулди.