باب الْخُصُومَةِ فِي الْبِئْرِ وَالْقَضَاءِ فِيهَا
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ يَقْتَطِعُ بِهَا مَالَ امْرِئٍ، هُوَ عَلَيْهَا فَاجِرٌ، لَقِيَ اللَّهَ وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ" فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً} الآيَةَ. فَجَاءَ الأَشْعَثُ فَقَالَ مَا حَدَّثَكُمْ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ، فِيَّ أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ، كَانَتْ لِي بِئْرٌ فِي أَرْضِ ابْنِ عَمٍّ لِي فَقَالَ لِي " شُهُودَكَ ". قُلْتُ مَا لِي شُهُودٌ. قَالَ " فَيَمِينَهُ ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذًا يَحْلِفَ. فَذَكَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم هَذَا الْحَدِيثَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ ذَلِكَ تَصْدِيقًا لَهُ.
Бизга Абдон ривоят қилди, у Абу Ҳамзадан, у Аъмашдан, у Шақиқдан, у Абдуллаҳдан (розияллаҳу анҳу), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, у деди: «Ким бир кишининг молини (ҳақсиз) қирқиб олиш (эгаллаш) учун ёлғон қасам ичса — у қасамида фожир (ёлғончи) — Аллаҳга, У ундан ғазабли ҳолда йўлиқади». Шунда Аллаҳ таоло: «Албатта Аллаҳга берган аҳдлари ва қасамларини оз баҳога сотадиганлар...» (оятини) нозил қилди. Шунда Ашъас келиб деди: Абу Абдурроҳман (Ибн Масъуд) сизларга нима ривоят қилди? Бу оят мен ҳақимда нозил бўлган. Менинг бир амаким ўғлининг ерида қудуғим бор эди. У (Набий) менга: «Гувоҳларингни (келтир)», деди. Мен: Менда гувоҳлар йўқ, дедим. У: «Унда унинг қасами», деди. Мен: Ё Расулуллаҳ, унда (ёлғон) қасам ичади, дедим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бу ҳадисни зикр қилди, Аллаҳ уни тасдиқлаб (оятни) нозил қилди.
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ يَقْتَطِعُ بِهَا مَالَ امْرِئٍ، هُوَ عَلَيْهَا فَاجِرٌ، لَقِيَ اللَّهَ وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ" فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً} الآيَةَ. فَجَاءَ الأَشْعَثُ فَقَالَ مَا حَدَّثَكُمْ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ، فِيَّ أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ، كَانَتْ لِي بِئْرٌ فِي أَرْضِ ابْنِ عَمٍّ لِي فَقَالَ لِي " شُهُودَكَ ". قُلْتُ مَا لِي شُهُودٌ. قَالَ " فَيَمِينَهُ ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذًا يَحْلِفَ. فَذَكَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم هَذَا الْحَدِيثَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ ذَلِكَ تَصْدِيقًا لَهُ.
Бизга Абдон ривоят қилди, у Абу Ҳамзадан, у Аъмашдан, у Шақиқдан, у Абдуллаҳдан (розияллаҳу анҳу), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, у деди: «Ким бир кишининг молини (ҳақсиз) қирқиб олиш (эгаллаш) учун ёлғон қасам ичса — у қасамида фожир (ёлғончи) — Аллаҳга, У ундан ғазабли ҳолда йўлиқади». Шунда Аллаҳ таоло: «Албатта Аллаҳга берган аҳдлари ва қасамларини оз баҳога сотадиганлар...» (оятини) нозил қилди. Шунда Ашъас келиб деди: Абу Абдурроҳман (Ибн Масъуд) сизларга нима ривоят қилди? Бу оят мен ҳақимда нозил бўлган. Менинг бир амаким ўғлининг ерида қудуғим бор эди. У (Набий) менга: «Гувоҳларингни (келтир)», деди. Мен: Менда гувоҳлар йўқ, дедим. У: «Унда унинг қасами», деди. Мен: Ё Расулуллаҳ, унда (ёлғон) қасам ичади, дедим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бу ҳадисни зикр қилди, Аллаҳ уни тасдиқлаб (оятни) нозил қилди.