حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ يَقْتَطِعُ بِهَا مَالَ امْرِئٍ، هُوَ عَلَيْهَا فَاجِرٌ، لَقِيَ اللَّهَ وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ" فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً} الآيَةَ. فَجَاءَ الأَشْعَثُ فَقَالَ مَا حَدَّثَكُمْ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ، فِيَّ أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ، كَانَتْ لِي بِئْرٌ فِي أَرْضِ ابْنِ عَمٍّ لِي فَقَالَ لِي " شُهُودَكَ ". قُلْتُ مَا لِي شُهُودٌ. قَالَ " فَيَمِينَهُ ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذًا يَحْلِفَ. فَذَكَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم هَذَا الْحَدِيثَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ ذَلِكَ تَصْدِيقًا لَهُ.
Бизга Абдон ривоят қилди, у Абу Ҳамзадан, у Аъмашдан, у Шақиқдан, у Абдуллаҳдан (розияллаҳу анҳу), у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, у деди: «Ким бир кишининг молини (ҳақсиз) қирқиб олиш (эгаллаш) учун ёлғон қасам ичса — у қасамида фожир (ёлғончи) — Аллаҳга, У ундан ғазабли ҳолда йўлиқади». Шунда Аллаҳ таоло: «Албатта Аллаҳга берган аҳдлари ва қасамларини оз баҳога сотадиганлар...» (оятини) нозил қилди. Шунда Ашъас келиб деди: Абу Абдурроҳман (Ибн Масъуд) сизларга нима ривоят қилди? Бу оят мен ҳақимда нозил бўлган. Менинг бир амаким ўғлининг ерида қудуғим бор эди. У (Набий) менга: «Гувоҳларингни (келтир)», деди. Мен: Менда гувоҳлар йўқ, дедим. У: «Унда унинг қасами», деди. Мен: Ё Расулуллаҳ, унда (ёлғон) қасам ичади, дедим. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бу ҳадисни зикр қилди, Аллаҳ уни тасдиқлаб (оятни) нозил қилди.