حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، وَهَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ هُوَ فِيهَا فَاجِرٌ لِيَقْتَطِعَ بِهَا مَالَ امْرِئٍ مُسْلِمٍ لَقِيَ اللَّهَ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ " . فَقَالَ الأَشْعَثُ فِيَّ وَاللَّهِ كَانَ ذَلِكَ كَانَ بَيْنِي وَبَيْنَ رَجُلٍ مِنَ الْيَهُودِ أَرْضٌ فَجَحَدَنِي فَقَدَّمْتُهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلَكَ بَيِّنَةٌ " . قُلْتُ لاَ . قَالَ لِلْيَهُودِيِّ " احْلِفْ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذًا يَحْلِفُ وَيَذْهَبُ بِمَالِي فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً } إِلَى آخِرِ الآيَةِ .
Бизга Муҳаммад ибн Исо ва Ҳаннод ибн Сарий — маъно бир — ривоят қилди. Улар деди: Бизга Абу Муовия ривоят қилди, бизга Аъмаш Шақиқдан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким бирор мусулмон кишининг молини бўлиб олиш учун у ҳақда ёлғончи бўлиб қасам ичса, Аллаҳга Ғазабнок ҳолида йўлиқади» деди. Шунда Ашъас айтди: Валлаҳи, бу менинг ҳақимда эди. Мен билан бир яҳудий киши ўртасида бир ер тўғрисида (низо) бор эди. У мени инкор қилди. Мен уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига олиб бордим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Сенда далил борми?» деди. Мен: Йўқ, дедим. У яҳудийга: «Қасам ич» деди. Мен: Ё Расулуллаҳ, у қасам ичиб молимни олиб кетади-ку, дедим. Шунда Аллаҳ таоло: ‹Албатта, Аллаҳга берган аҳдлари ва қасамларини оз баҳолига сотадиганлар...› оятининг охиригача нозил қилди.