حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، وَهَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ هُوَ فِيهَا فَاجِرٌ لِيَقْتَطِعَ بِهَا مَالَ امْرِئٍ مُسْلِمٍ لَقِيَ اللَّهَ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ " . فَقَالَ الأَشْعَثُ فِيَّ وَاللَّهِ كَانَ ذَلِكَ كَانَ بَيْنِي وَبَيْنَ رَجُلٍ مِنَ الْيَهُودِ أَرْضٌ فَجَحَدَنِي فَقَدَّمْتُهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلَكَ بَيِّنَةٌ " . قُلْتُ لاَ . قَالَ لِلْيَهُودِيِّ " احْلِفْ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذًا يَحْلِفُ وَيَذْهَبُ بِمَالِي فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً } إِلَى آخِرِ الآيَةِ .
Бизга Муҳаммад ибн Исо ва Ҳаннод ибн Сарий — маъно бир — ривоят қилди. Улар деди: Бизга Абу Муовия ривоят қилди, бизга Аъмаш Шақиқдан, у Абдуллаҳдан ривоят қилди. У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким бирор мусулмон кишининг молини бўлиб олиш учун у ҳақда ёлғончи бўлиб қасам ичса, Аллаҳга Ғазабнок ҳолида йўлиқади» деди. Шунда Ашъас айтди: Валлаҳи, бу менинг ҳақимда эди. Мен билан бир яҳудий киши ўртасида бир ер тўғрисида (низо) бор эди. У мени инкор қилди. Мен уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига олиб бордим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Сенда далил борми?» деди. Мен: Йўқ, дедим. У яҳудийга: «Қасам ич» деди. Мен: Ё Расулуллаҳ, у қасам ичиб молимни олиб кетади-ку, дедим. Шунда Аллаҳ таоло: ‹Албатта, Аллаҳга берган аҳдлари ва қасамларини оз баҳолига сотадиганлар...› оятининг охиригача нозил қилди.
حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا الْفِرْيَابِيُّ، حَدَّثَنَا الْحَارِثُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنِي كُرْدُوسٌ، عَنِ الأَشْعَثِ بْنِ قَيْسٍ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ كِنْدَةَ وَرَجُلاً مِنْ حَضْرَمَوْتَ اخْتَصَمَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي أَرْضٍ مِنَ الْيَمَنِ فَقَالَ الْحَضْرَمِيُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَرْضِي اغْتَصَبَنِيهَا أَبُو هَذَا وَهِيَ فِي يَدِهِ . قَالَ " هَلْ لَكَ بَيِّنَةٌ " . قَالَ لاَ وَلَكِنْ أُحَلِّفُهُ وَاللَّهِ مَا يَعْلَمُ أَنَّهَا أَرْضِي اغْتَصَبَنِيهَا أَبُوهُ فَتَهَيَّأَ الْكِنْدِيُّ لِلْيَمِينِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَقْتَطِعُ أَحَدٌ مَالاً بِيَمِينٍ إِلاَّ لَقِيَ اللَّهَ وَهُوَ أَجْذَمُ " . فَقَالَ الْكِنْدِيُّ هِيَ أَرْضُهُ .
Бизга Маҳмуд ибн Холид ривоят қилди, бизга Фирёбий ривоят қилди, бизга Ҳорис ибн Сулаймон ривоят қилди, менга Курдус Ашъас ибн Қайсдан ривоят қилдики, Кинда қабиласидан бир киши ва Ҳазрамавтдан бир киши Ямандаги бир ер ҳақида Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида даъволашдилар. Ҳазрамий: Ё Расулуллаҳ, менинг еримни бу кишининг отаси мендан зўрлик билан тортиб олган, у эса унинг қўлида, деди. У: «Сенда далил борми?» деди. У: Йўқ, лекин мен уни қасам ичдираман — валлаҳи у бу ер менинг ерим эканини, отаси мендан зўрлик билан тортиб олганини билмайди (деб қасам ичмайди), деди. Шунда Киндий қасам ичишга шайланди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ҳеч ким қасам билан бировнинг молини бўлиб олмайдики, магар Аллаҳга жузомли (қўл-оёғи кесилган) ҳолида йўлиқади» деди. Шунда Киндий: У ер унинг ери, деди.
حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ الْحَضْرَمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ مِنْ حَضْرَمَوْتَ وَرَجُلٌ مِنْ كِنْدَةَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ الْحَضْرَمِيُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ هَذَا غَلَبَنِي عَلَى أَرْضٍ كَانَتْ لأَبِي . فَقَالَ الْكِنْدِيُّ هِيَ أَرْضِي فِي يَدِي أَزْرَعُهَا لَيْسَ لَهُ فِيهَا حَقٌّ . قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِلْحَضْرَمِيِّ " أَلَكَ بَيِّنَةٌ " . قَالَ لاَ . قَالَ " فَلَكَ يَمِينُهُ " . قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ فَاجِرٌ لاَ يُبَالِي مَا حَلَفَ عَلَيْهِ لَيْسَ يَتَوَرَّعُ مِنْ شَىْءٍ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَيْسَ لَكَ مِنْهُ إِلاَّ ذَاكَ " . فَانْطَلَقَ لِيَحْلِفَ لَهُ فَلَمَّا أَدْبَرَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا لَئِنْ حَلَفَ عَلَى مَالٍ لِيَأْكُلَهُ ظَالِمًا لَيَلْقَيَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَهُوَ عَنْهُ مُعْرِضٌ " .
Бизга Ҳаннод ибн Сарий ривоят қилди, бизга Абу Аҳвас Симокдан, у Алқама ибн Воил ибн Ҳужр ал-Ҳазрамийдан, у отасидан ривоят қилди. У айтди: Ҳазрамавтдан бир киши ва Киндадан бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди. Ҳазрамий: Ё Расулуллаҳ, бу киши отамга тегишли бўлган бир ерни мендан тортиб олиб қўйди, деди. Киндий эса: У менинг ерим, менинг қўлимда, мен уни экаман, унинг унда ҳақи йўқ, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳазрамийга: «Сенда далил борми?» деди. У: Йўқ, деди. У: «Унда сенга унинг қасами бор» деди. У: Ё Расулуллаҳ, у фожир киши, нима устига қасам ичишни парво қилмайди, ҳеч нарсадан тортинмайди, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сенга ундан ўшадан бўлак ҳеч нарса йўқ» деди. Сўнг у қасам ичиш учун кетди. У орқасига ўгирилганда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Агар у золимлик билан молни еб қўйиш учун қасам ичган бўлса, албатта Аллаҳга азза ва жаллага, У ундан юз ўгирган ҳолида йўлиқади» деди.