حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ وَهْوَ فِيهَا فَاجِرٌ لِيَقْتَطِعَ بِهَا مَالَ امْرِئٍ مُسْلِمٍ لَقِيَ اللَّهَ وَهْوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ ". قَالَ فَقَالَ الأَشْعَثُ فِيَّ وَاللَّهِ كَانَ ذَلِكَ، كَانَ بَيْنِي وَبَيْنَ رَجُلٍ مِنَ الْيَهُودِ أَرْضٌ فَجَحَدَنِي، فَقَدَّمْتُهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَلَكَ بَيِّنَةٌ ". قُلْتُ لاَ. قَالَ فَقَالَ لِلْيَهُودِيِّ " احْلِفْ ". قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذًا يَحْلِفَ، وَيَذْهَبَ بِمَالِي، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً} إِلَى آخِرِ الآيَةِ.
Бизга Муҳаммад ривоят қилди, бизга Абу Муовия хабар берди, у Аъмашдан, у Шақиқдан, у Абдуллаҳдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Ким бир мусулмон кишининг молини (ҳақсиз) қирқиб олиш учун — қасамида фожир (ёлғончи) бўлган ҳолда — қасам ичса, Аллаҳга, У ундан ғазабли ҳолда йўлиқади». У деди: Ашъас деди: Аллаҳга қасамки, бу мен ҳақимда эди. Мен билан яҳудийлардан бир киши орасида ер (низоси) бор эди, у (ҳақимни) инкор қилди. Мен уни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келтирдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга: «Сенда далил (баййина) борми?» деди. Мен: Йўқ, дедим. Шунда у яҳудийга: «Қасам ич», деди. Мен: Ё Расулуллаҳ, унда у қасам ичиб, молимни олиб кетади, дедим. Шунда Аллаҳ таоло: «Албатта Аллаҳга берган аҳдлари ва қасамларини оз баҳога сотадиганлар...» — оят охирига қадар (нозил қилди).