حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى الْمُنْبَعِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَجُلاً سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ اللُّقَطَةِ قَالَ " عَرِّفْهَا سَنَةً، ثُمَّ اعْرِفْ وِكَاءَهَا وَعِفَاصَهَا، ثُمَّ اسْتَنْفِقْ بِهَا، فَإِنْ جَاءَ رَبُّهَا فَأَدِّهَا إِلَيْهِ ". قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَضَالَّةُ الْغَنَمِ قَالَ " خُذْهَا فَإِنَّمَا هِيَ لَكَ أَوْ لأَخِيكَ أَوْ لِلذِّئْبِ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَضَالَّةُ الإِبِلِ قَالَ فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى احْمَرَّتْ وَجْنَتَاهُ ـ أَوِ احْمَرَّ وَجْهُهُ ـ ثُمَّ قَالَ " مَا لَكَ وَلَهَا، مَعَهَا حِذَاؤُهَا وَسِقَاؤُهَا، حَتَّى يَلْقَاهَا رَبُّهَا ".
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Жаъфар ривоят қилди, у Робиъа ибн Абу Абдурроҳмандан, у Язид — Мунбаиснинг мавлоси — у Зайд ибн Холид Жуҳанийдан (розияллаҳу анҳу): Бир киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан луқта ҳақида сўради. У: «Уни бир йил танитиб юр, сўнг унинг боғичи ва идишини таниб ол, сўнг уни сарф қил, агар эгаси келса унга адо эт (қайтар)», деди. Улар: Ё Расулуллаҳ, йўқолган қўй-чи? деди. У: «Уни ол, чунки у сеники ёки биродарингники ёки бўриники», деди. У: Ё Расулуллаҳ, йўқолган туя-чи? деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ғазабланди, ҳатто икки ёноғи қизарди — ёки юзи қизарди — сўнг деди: «Сенга ундан нима? У билан бирга унинг туёғи ва меши (суви) бор, токи эгаси уни топгунча».