حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ سُمَىٍّ، مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَا رَجُلٌ بِطَرِيقٍ، اشْتَدَّ عَلَيْهِ الْعَطَشُ فَوَجَدَ بِئْرًا فَنَزَلَ فِيهَا فَشَرِبَ، ثُمَّ خَرَجَ، فَإِذَا كَلْبٌ يَلْهَثُ يَأْكُلُ الثَّرَى مِنَ الْعَطَشِ، فَقَالَ الرَّجُلُ لَقَدْ بَلَغَ هَذَا الْكَلْبَ مِنَ الْعَطَشِ مِثْلُ الَّذِي كَانَ بَلَغَ مِنِّي، فَنَزَلَ الْبِئْرَ، فَمَلأَ خُفَّهُ مَاءً، فَسَقَى الْكَلْبَ، فَشَكَرَ اللَّهُ لَهُ، فَغَفَرَ لَهُ ". قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَإِنَّ لَنَا فِي الْبَهَائِمِ لأَجْرًا فَقَالَ " فِي كُلِّ ذَاتِ كَبِدٍ رَطْبَةٍ أَجْرٌ ".
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ривоят қилди, у Моликдан, у Сумайй — Абу Бакрнинг мавлоси — у Абу Солиҳ Саммондан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Бир киши йўлда кетаётган эди, унга ташналик қаттиқ ботди. У бир қудуғ топиб, унга тушди ва ичди. Сўнг чиқди, қараса бир ит тилини чиқариб энтикиб, ташналикдан (ҳўл) тупроқни ялаётган эди. У киши: Бу итга ташналикдан менга етган каби (ташналик) етибди, деди. У қудуғга тушди, махсисини сувга тўлдириб, итни суғорди. Аллаҳ ундан миннатдор бўлиб (шукрини қабул қилиб), уни мағфират қилди». Улар: Ё Расулуллаҳ, бизга чорваларда (ҳайвонларда) ҳам ажр борми? деди. У: «Ҳар бир ҳўл (тирик) жигар(эга)да ажр бор», деди.