حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَقِيلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو الْمُتَوَكِّلِ النَّاجِيُّ، قَالَ أَتَيْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ دَخَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْمَسْجِدَ، فَدَخَلْتُ إِلَيْهِ، وَعَقَلْتُ الْجَمَلَ فِي نَاحِيَةِ الْبَلاَطِ فَقُلْتُ هَذَا جَمَلُكَ. فَخَرَجَ فَجَعَلَ يُطِيفُ بِالْجَمَلِ قَالَ " الثَّمَنُ وَالْجَمَلُ لَكَ ".
Бизга Муслим ривоят қилди, бизга Абу Ақил ривоят қилди, бизга Абулмутаваккил Ножий ривоят қилди, у деди: Мен Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо)нинг олдига келдим. У деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) масжидга кирди, мен ҳам унинг олдига кирдим ва туяни Балот (деган жой) томонида боғлаб (чўктириб) қўйган эдим. Мен: Бу сенинг туянг, дедим. У чиқди ва туя атрофида айлана бошлади. У: «Баҳо ҳам, туя ҳам сеники», деди.