حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، قَالَ سَمِعْتُ عَامِرًا، يَقُولُ سَمِعْتُ النُّعْمَانَ بْنَ بَشِيرٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَثَلُ الْقَائِمِ عَلَى حُدُودِ اللَّهِ وَالْوَاقِعِ فِيهَا كَمَثَلِ قَوْمٍ اسْتَهَمُوا عَلَى سَفِينَةٍ، فَأَصَابَ بَعْضُهُمْ أَعْلاَهَا وَبَعْضُهُمْ أَسْفَلَهَا، فَكَانَ الَّذِينَ فِي أَسْفَلِهَا إِذَا اسْتَقَوْا مِنَ الْمَاءِ مَرُّوا عَلَى مَنْ فَوْقَهُمْ فَقَالُوا لَوْ أَنَّا خَرَقْنَا فِي نَصِيبِنَا خَرْقًا، وَلَمْ نُؤْذِ مَنْ فَوْقَنَا. فَإِنْ يَتْرُكُوهُمْ وَمَا أَرَادُوا هَلَكُوا جَمِيعًا، وَإِنْ أَخَذُوا عَلَى أَيْدِيهِمْ نَجَوْا وَنَجَوْا جَمِيعًا ".
Бизга Абу Нуайм ривоят қилди, бизга Закариё ривоят қилди, у деди: Мен Омирни эшитдим, у: Мен Нуъмон ибн Баширни (розияллаҳу анҳумо) эшитдим, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан, у деди: «Аллаҳнинг ҳудуд(чегаралари)ида турган (сақлаган) ва унга тушган (бузган)нинг мисоли — бир кемага қуръа ташлаган бир қавм кабидир: улардан баъзиси унинг тепасига, баъзиси пастига тушди. Унинг пастидагилар сувдан олганларида, устларидагилар(нинг ёнидан) ўтар эдилар. Улар: Агар биз ўз улушимизда бир тешик тешсак, устимиздагиларга озор бермаган бўлар эдик (деб ўйлади). Агар уларни (тепадагилар) ўз хоҳлаганлари билан тарк этса, ҳаммаси ҳалок бўлади; агар уларнинг қўлларидан ушласалар (ман қилса), ўзлари ҳам қутулади, ҳаммаси ҳам қутулади».