حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ زِيَادٍ، سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أَتَى أَحَدَكُمْ خَادِمُهُ بِطَعَامِهِ، فَإِنْ لَمْ يُجْلِسْهُ مَعَهُ، فَلْيُنَاوِلْهُ لُقْمَةً أَوْ لُقْمَتَيْنِ أَوْ أُكْلَةً أَوْ أُكْلَتَيْنِ، فَإِنَّهُ وَلِيَ عِلاَجَهُ ".
Бизга Ҳажжож ибн Минҳол ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у деди: Менга Муҳаммад ибн Зиёд хабар берди, мен Абу Ҳурайрани (розияллаҳу анҳу) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (эшитдим): «Бирортангизга хизматкори унинг таомини келтирса, агар уни ўзи билан ўтқазмаса, унга бир-икки луқма ёки бир-икки тишлем (таом) берсин, чунки у(хизматкор) унинг (таомни) тайёрлаши(машаққатини) ўз зиммасига олган».