حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " كَانَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ يَغْتَسِلُونَ عُرَاةً، يَنْظُرُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ، وَكَانَ مُوسَى يَغْتَسِلُ وَحْدَهُ، فَقَالُوا وَاللَّهِ مَا يَمْنَعُ مُوسَى أَنْ يَغْتَسِلَ مَعَنَا إِلاَّ أَنَّهُ آدَرُ، فَذَهَبَ مَرَّةً يَغْتَسِلُ، فَوَضَعَ ثَوْبَهُ عَلَى حَجَرٍ، فَفَرَّ الْحَجَرُ بِثَوْبِهِ، فَخَرَجَ مُوسَى فِي إِثْرِهِ يَقُولُ ثَوْبِي يَا حَجَرُ. حَتَّى نَظَرَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ إِلَى مُوسَى، فَقَالُوا وَاللَّهِ مَا بِمُوسَى مِنْ بَأْسٍ. وَأَخَذَ ثَوْبَهُ، فَطَفِقَ بِالْحَجَرِ ضَرْبًا ". فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَاللَّهِ إِنَّهُ لَنَدَبٌ بِالْحَجَرِ سِتَّةٌ أَوْ سَبْعَةٌ ضَرْبًا بِالْحَجَرِ.
Бизга Ишоқ ибн Наср ривоят қилди, у деди: бизга Абдурраззоқ, Маъмардан, у Ҳаммом ибн Мунаббиҳдан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилди, у дедилар: «Бани Исроил яланғоч (ҳолда) ғусл қилардилар, бир-бирларига қарардилар. Мусо эса ёлғиз ғусл қиларди. Шунда улар: ‹Аллаҳга қасамки, Мусони биз билан бирга ғусл қилишдан фақат мояклари шишганлиги тўсиб турибди›, дедилар. Бир куни у ғусл қилгани бориб, кийимини бир тошга қўйди. Тош кийими билан қочиб кетди. Мусо унинг ортидан: ‹Кийимим, эй тош!› дея чиқди. Ниҳоят, Бани Исроил Мусога қаради ва: ‹Аллаҳга қасамки, Мусода ҳеч қандай нуқсон йўқ экан›, дедилар. У кийимини олди ва тошни ура бошлади.» Абу Ҳурайра деди: Аллаҳга қасамки, тошда олти ёки етти (марта) тош урилган из (бор) эди.