حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنْ حَنْظَلَةَ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا اغْتَسَلَ مِنَ الْجَنَابَةِ دَعَا بِشَىْءٍ نَحْوَ الْحِلاَبِ، فَأَخَذَ بِكَفِّهِ، فَبَدَأَ بِشِقِّ رَأْسِهِ الأَيْمَنِ ثُمَّ الأَيْسَرِ، فَقَالَ بِهِمَا عَلَى رَأْسِهِ.
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, у деди: бизга Абу Осим, Ҳанзаладан, у ал-Қосимдан, у Оишадан ривоят қилди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатдан ғусл қилганларида, ҳилоб (идиш) (каби) бир нарса сўрар, уни кафти билан олиб, бошларининг ўнг томонидан, сўнг чап томонидан бошлардилар, кейин уларни (икки қўлни) бошларига (юргизиб) ‹шундай› қилардилар.