حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ مَيْمُونَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم اغْتَسَلَ مِنَ الْجَنَابَةِ، فَغَسَلَ فَرْجَهُ بِيَدِهِ، ثُمَّ دَلَكَ بِهَا الْحَائِطَ ثُمَّ غَسَلَهَا، ثُمَّ تَوَضَّأَ وُضُوءَهُ لِلصَّلاَةِ، فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ غُسْلِهِ غَسَلَ رِجْلَيْهِ.
Бизга ал-Ҳумайдий ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у деди: бизга ал-Аъмаш, Солим ибн Абул-Жаъддан, у Курайбдан, у Ибн Аббосдан, у Маймунадан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатдан ғусл қилдилар: авратларини қўллари билан ювдилар, сўнг уни (қўлни) деворга ишқалаб, кейин ювдилар; сўнг намоз учун қилган таҳоратидек таҳорат қилдилар; ғуслларини тугатгач, оёқларини ювдилар.