حَدَّثَنَا حَامِدُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ عَامِرٍ، قَالَ سَمِعْتُ النُّعْمَانَ بْنَ بَشِيرٍ ـ رضى الله عنهما ـ وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ يَقُولُ أَعْطَانِي أَبِي عَطِيَّةً، فَقَالَتْ عَمْرَةُ بِنْتُ رَوَاحَةَ لاَ أَرْضَى حَتَّى تُشْهِدَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنِّي أَعْطَيْتُ ابْنِي مِنْ عَمْرَةَ بِنْتِ رَوَاحَةَ عَطِيَّةً، فَأَمَرَتْنِي أَنْ أُشْهِدَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " أَعْطَيْتَ سَائِرَ وَلَدِكَ مِثْلَ هَذَا ". قَالَ لاَ. قَالَ " فَاتَّقُوا اللَّهَ، وَاعْدِلُوا بَيْنَ أَوْلاَدِكُمْ ". قَالَ فَرَجَعَ فَرَدَّ عَطِيَّتَهُ.
Бизга Ҳомид ибн Умар ривоят қилди, бизга Абу Авона ривоят қилди, у Ҳусайндан, у Омирдан, у деди: Мен Нуъмон ибн Баширни (розияллаҳу анҳумо) — у минбарда эди — шундай деяётганини эшитдим: Отам менга бир ато (совға) берди. Амра бинти Равоҳа: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни гувоҳ қилмагунинча рози бўлмайман, деди. У Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб: Мен ўғлимга Амра бинти Равоҳадан (бўлган) бир ато бердим, у менга сени гувоҳ қилишимни буюрди, ё Расулуллаҳ, деди. У: «Ҳамма фарзандингга шунинг мислини бердингми?» деди. У: Йўқ, деди. У: «Аллаҳдан қўрқинглар ва фарзандларингиз орасида адолат қилинглар», деди. У деди: У қайтиб, ўз атосини қайтариб олди.