حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ قَزَعَةَ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أُتِيَ بِشَرَابٍ فَشَرِبَ، وَعَنْ يَمِينِهِ غُلاَمٌ وَعَنْ يَسَارِهِ الأَشْيَاخُ فَقَالَ لِلْغُلاَمِ " إِنْ أَذِنْتَ لِي أَعْطَيْتُ هَؤُلاَءِ ". فَقَالَ مَا كُنْتُ لأُوثِرَ بِنَصِيبِي مِنْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحَدًا. فَتَلَّهُ فِي يَدِهِ.
Бизга Яҳё ибн Қазаъа ривоят қилди, бизга Молик ривоят қилди, у Абу Ҳозимдан, у Саҳл ибн Саъддан (розияллаҳу анҳу): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир ичимлик келтирилди, у ичди. Унинг ўнг томонида бир бола, чап томонида эса кексалар бор эди. У болага: «Агар сен менга изн берсанг, буларга бераман», деди. У: Мен сендан (қолган) улушимни ҳеч кимга афзал кўрмайман, ё Расулуллаҳ, деди. У уни (қадаҳни) унинг қўлига қўйди.