حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ عَبْدِ الْحَمِيدِ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ثَلاَثَةٌ لاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ، وَلاَ يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ، وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ رَجُلٌ عَلَى فَضْلِ مَاءٍ بِطَرِيقٍ يَمْنَعُ مِنْهُ ابْنَ السَّبِيلِ، وَرَجُلٌ بَايَعَ رَجُلاً لاَ يُبَايِعُهُ إِلاَّ لِلدُّنْيَا، فَإِنْ أَعْطَاهُ مَا يُرِيدُ وَفَى لَهُ، وَإِلاَّ لَمْ يَفِ لَهُ، وَرَجُلٌ سَاوَمَ رَجُلاً بِسِلْعَةٍ بَعْدَ الْعَصْرِ، فَحَلَفَ بِاللَّهِ لَقَدْ أُعْطِيَ بِهِ كَذَا وَكَذَا، فَأَخَذَهَا ".
Бизга Али ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Жарир ибн Абдулҳамид ривоят қилди, у Аъмашдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Уч (тоифа) борки, Аллаҳ улар билан гаплашмайди, уларга (раҳмат билан) боқмайди, уларни покламайди ва уларга аламли азоб бор: йўлда ортиқча суви бўлиб, уни йўловчидан (ибнус-сабилдан) тўсган киши; бир кишига — фақат дунё учун — байъат берган киши, агар у истаган(нарса)ни берса, унга вафо қилади, акс ҳолда унга вафо қилмайди; ва асрдан кейин бир киши билан бир молни савдолашиб, Аллаҳга — унга шунча-шунча берилди деб — қасам ичган ва у (харидор) уни олган киши».