حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُتْبَةَ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ إِنَّ أُنَاسًا كَانُوا يُؤْخَذُونَ بِالْوَحْىِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَإِنَّ الْوَحْىَ قَدِ انْقَطَعَ، وَإِنَّمَا نَأْخُذُكُمُ الآنَ بِمَا ظَهَرَ لَنَا مِنْ أَعْمَالِكُمْ، فَمَنْ أَظْهَرَ لَنَا خَيْرًا أَمِنَّاهُ وَقَرَّبْنَاهُ، وَلَيْسَ إِلَيْنَا مِنْ سَرِيرَتِهِ شَىْءٌ، اللَّهُ يُحَاسِبُهُ فِي سَرِيرَتِهِ، وَمَنْ أَظْهَرَ لَنَا سُوءًا لَمْ نَأْمَنْهُ وَلَمْ نُصَدِّقْهُ، وَإِنْ قَالَ إِنَّ سَرِيرَتَهُ حَسَنَةٌ.
Бизга Ҳакам ибн Нофеъ ривоят қилди, бизга Шуайб хабар берди, у Зуҳрийдан, у деди: Менга Ҳумайд ибн Абдурроҳман ибн Авф ривоят қилди: Абдуллаҳ ибн Утба деди: Мен Умар ибн Хаттобни (розияллаҳу анҳу) шундай деяётганини эшитдим: Одамлар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида ваҳий билан (ҳукм қилинар, яъни иш) олинар эди. Ваҳий эса кесилди (тўхтади). Энди биз сизларни фақат сизнинг амалларингиздан бизга кўринган (аён бўлган) нарса билан оламиз. Ким бизга яхшиликни ошкор қилса, биз уни эмин (хотиржам) қиламиз ва уни яқин қиламиз, унинг сиринда бизга ҳеч (ҳақ) йўқ, Аллаҳ унинг сирида уни ҳисоб-китоб қилади. Ким бизга ёмонликни ошкор қилса, биз уни эмин қилмаймиз ва уни тасдиқламаймиз, гарчи: Менинг сирим яхши, деса ҳам.