حَدَّثَنَا خَلاَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ الْمَكِّيُّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ دَخَلَتْ عَلَىَّ بَرِيرَةُ وَهْىَ مُكَاتَبَةٌ، فَقَالَتْ يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ اشْتَرِينِي فَإِنَّ أَهْلِي يَبِيعُونِي فَأَعْتِقِينِي قَالَتْ نَعَمْ. قَالَتْ إِنَّ أَهْلِي لاَ يَبِيعُونِي حَتَّى يَشْتَرِطُوا وَلاَئِي. قَالَتْ لاَ حَاجَةَ لِي فِيكِ. فَسَمِعَ ذَلِكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَوْ بَلَغَهُ، فَقَالَ " مَا شَأْنُ بَرِيرَةَ فَقَالَ اشْتَرِيهَا فَأَعْتِقِيهَا وَلْيَشْتَرِطُوا مَا شَاءُوا ". قَالَتْ فَاشْتَرَيْتُهَا فَأَعْتَقْتُهَا، وَاشْتَرَطَ أَهْلُهَا وَلاَءَهَا، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْوَلاَءُ لِمَنْ أَعْتَقَ، وَإِنِ اشْتَرَطُوا مِائَةَ شَرْطٍ ".
Бизга Халлод ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Абдулвоҳид ибн Аймон Маккий ривоят қилди, у отасидан, у деди: Мен Оишанинг (розияллаҳу анҳо) ҳузурига кирдим. У деди: Барира менинг олдимга кирди — у мукотаба (шартномали чўри) эди — ва: Эй мўминлар онаси, мени сотиб ол, чунки хўжайинларим мени сотмоқчи, сўнг мени озод қил, деди. У: Ҳа, деди. У (Барира): Хўжайинларим мени — валоимни шарт қилмагунинча — сотмайдилар, деди. У (Оиша): Менга сенда ҳожат йўқ, деди. Буни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эшитди — ёки унга етди — ва: «Бариранинг аҳволи нима? Уни сотиб олиб, озод қил, улар хоҳлаган(шартларини) шарт қилсинлар», деди. У деди: Мен уни сотиб олиб, озод қилдим, унинг хўжайинлари валосини шарт қилди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Вало озод қилган кишигадир, гарчи улар юз шарт шарт қилса ҳам», деди.