حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَرْعَرَةَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ التَّلَقِّي، وَأَنْ يَبْتَاعَ الْمُهَاجِرُ لِلأَعْرَابِيِّ، وَأَنْ تَشْتَرِطَ الْمَرْأَةُ طَلاَقَ أُخْتِهَا، وَأَنْ يَسْتَامَ الرَّجُلُ عَلَى سَوْمِ أَخِيهِ، وَنَهَى عَنِ النَّجْشِ، وَعَنِ التَّصْرِيَةِ. تَابَعَهُ مُعَاذٌ وَعَبْدُ الصَّمَدِ عَنْ شُعْبَةَ. وَقَالَ غُنْدَرٌ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ نُهِيَ. وَقَالَ آدَمُ نُهِينَا. وَقَالَ النَّضْرُ وَحَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ نَهَى.
Бизга Муҳаммад ибн Аръара ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Адий ибн Собитдан, у Абу Ҳозимдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) талаққи (карвонларни йўлда қаршилаб олиш)дан, муҳожирнинг бадавий учун (воситачи бўлиб) сотиб олишидан, аёлнинг (рақиби) опа-синглисининг талоқини шарт қилишидан, кишининг биродарининг савдоси устига савдо қилишидан ман қилди; ва нажшдан ҳамда тасрия (елинда сут тўплаб алдаб сотиш)дан ман қилди. Буни Муоз ва Абдуссамад Шуъбадан (ривоят қилиб) мутобаъа қилдилар. Ғундар ва Абдурроҳман: ман қилинди, деди. Одам: биз ман қилиндик, деди. Назр ва Ҳажжож ибн Минҳол: ман қилди, деди.