حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، قَالَ أَنْبَأَنِي نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، أَصَابَ أَرْضًا بِخَيْبَرَ، فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَسْتَأْمِرُهُ فِيهَا، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنِّي أَصَبْتُ أَرْضًا بِخَيْبَرَ، لَمْ أُصِبْ مَالاً قَطُّ أَنْفَسَ عِنْدِي مِنْهُ، فَمَا تَأْمُرُ بِهِ قَالَ " إِنْ شِئْتَ حَبَسْتَ أَصْلَهَا، وَتَصَدَّقْتَ بِهَا ". قَالَ فَتَصَدَّقَ بِهَا عُمَرُ أَنَّهُ لاَ يُبَاعُ وَلاَ يُوهَبُ وَلاَ يُورَثُ، وَتَصَدَّقَ بِهَا فِي الْفُقَرَاءِ وَفِي الْقُرْبَى، وَفِي الرِّقَابِ، وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ، وَابْنِ السَّبِيلِ، وَالضَّيْفِ، لاَ جُنَاحَ عَلَى مَنْ وَلِيَهَا أَنْ يَأْكُلَ مِنْهَا بِالْمَعْرُوفِ، وَيُطْعِمَ غَيْرَ مُتَمَوِّلٍ. قَالَ فَحَدَّثْتُ بِهِ ابْنَ سِيرِينَ فَقَالَ غَيْرَ مُتَأَثِّلٍ مَالاً.
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ Ансорий ривоят қилди, бизга Ибн Авн ривоят қилди, у деди: Менга Нофеъ хабар берди, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо): Умар ибн Хаттоб Хайбарда бир ерга (улуш)га эришди. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га, у ҳақда маслаҳат сўраб келди ва деди: Ё Расулуллаҳ, мен Хайбарда бир ерга эришди м, менга ундан кўра нафис(қадрли) мол ҳеч қачон эришмаган эдим, у ҳақда нима буюрасан? У: «Агар хоҳласанг, унинг аслини (ерни) ушлаб (сақлаб) қол ва уни садақа қил», деди. У деди: Умар уни садақа қилди — у сотилмаслиги, ҳиба қилинмаслиги ва мерос қолдирилмаслиги (шарти билан), уни фақирларга, қариндошларга, қул (озод қилиш)га, Аллаҳ йўлига, йўловчиларга ва меҳмонга садақа қилди. Унга вали (васий) бўлиб турган кишининг ундан урунка (қоидага мувофиқ) ейиши ва бойлик орттирмаган ҳолда (бошқани) едириши гуноҳ эмас. У деди: Мен буни Ибн Сиринга ривоят қилдим, у: Мол тўпламаган ҳолда (деди), деди.