Муомаладаги шартлар

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَتِ الأَنْصَارُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اقْسِمْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ إِخْوَانِنَا النَّخِيلَ‏.‏ قَالَ ‏ "‏ لاَ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ تَكْفُونَا الْمَئُونَةَ وَنُشْرِكُكُمْ فِي الثَّمَرَةِ‏.‏ قَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا‏.‏

Бизга Абулямон ривоят қилди, бизга Шуайб хабар берди, бизга Абуззинод ривоят қилди, у Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у деди: Ансор Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: Биз билан биродарларимиз (муҳожирлар) орасида хурмозорларни тақсимла, дедилар. У: «Йўқ», деди. У(лар): (Унда) бизга (ишлаш) машаққатида кифоя қилинг, биз сизни мевада шерик қилайлик, деди. Улар: Эшитдик ва итоат қилдик, дедилар.

حَدَّثَنَا مُوسَى، حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ بْنُ أَسْمَاءَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَعْطَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَيْبَرَ الْيَهُودَ أَنْ يَعْمَلُوهَا وَيَزْرَعُوهَا، وَلَهُمْ شَطْرُ مَا يَخْرُجُ مِنْهَا‏.‏

Бизга Мусо ривоят қилди, бизга Жувайрия ибн Асмо ривоят қилди, у Нофеъдан, у Абдуллаҳдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбарни яҳудийларга — уни ишлаб, экишлари ва ундан чиқадиган(ҳосил)нинг ярми уларга (бўлиши шарти) билан — берди.