وَقَالَ إِسْمَاعِيلُ أَخْبَرَنِي عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ،، لاَ أَعْلَمُهُ إِلاَّ عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ {لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ} جَاءَ أَبُو طَلْحَةَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ يَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى فِي كِتَابِهِ {لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ} وَإِنَّ أَحَبَّ أَمْوَالِي إِلَىَّ بِيرُحَاءَ ـ قَالَ وَكَانَتْ حَدِيقَةً كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدْخُلُهَا وَيَسْتَظِلُّ بِهَا وَيَشْرَبُ مِنْ مَائِهَا ـ فَهِيَ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَإِلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم أَرْجُو بِرَّهُ وَذُخْرَهُ، فَضَعْهَا أَىْ رَسُولَ اللَّهِ حَيْثُ أَرَاكَ اللَّهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَخْ يَا أَبَا طَلْحَةَ، ذَلِكَ مَالٌ رَابِحٌ، قَبِلْنَاهُ مِنْكَ وَرَدَدْنَاهُ عَلَيْكَ، فَاجْعَلْهُ فِي الأَقْرَبِينَ ". فَتَصَدَّقَ بِهِ أَبُو طَلْحَةَ عَلَى ذَوِي رَحِمِهِ، قَالَ وَكَانَ مِنْهُمْ أُبَىٌّ وَحَسَّانُ، قَالَ وَبَاعَ حَسَّانُ حِصَّتَهُ مِنْهُ مِنْ مُعَاوِيَةَ، فَقِيلَ لَهُ تَبِيعُ صَدَقَةَ أَبِي طَلْحَةَ فَقَالَ أَلاَ أَبِيعُ صَاعًا مِنْ تَمْرٍ بِصَاعٍ مِنْ دَرَاهِمَ قَالَ وَكَانَتْ تِلْكَ الْحَدِيقَةُ فِي مَوْضِعِ قَصْرِ بَنِي حُدَيْلَةَ الَّذِي بَنَاهُ مُعَاوِيَةُ.
Исмоил деди: Менга Абдулазиз ибн Абдуллаҳ ибн Абу Салама хабар берди, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан — мен уни фақат Анасдан (розияллаҳу анҳу) деб биламан — у деди: «Севган нарсаларингиздан инфоқ қилмагунингизча, асло яхшиликка (биррга) эришмайсиз» (ояти) нозил бўлганда, Абу Талҳа Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб: Ё Расулуллаҳ, Аллаҳ табарака ва таоло ўз Китобида: «Севган нарсаларингиздан инфоқ қилмагунингизча, асло яхшиликка эришмайсиз», дейди. Менинг молларимнинг энг суюкли — Байруҳў — у деди: у бир боғ эди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга кириб, унда сояланар ва унинг сувидан ичар эди — у Аллаҳ азза ва жалла ва Унинг Расули (соллаллаҳу алайҳи васаллам)гадир, мен унинг биррини (савобини) ва захирасини умид қиламан. Уни, ё Расулуллаҳ, Аллаҳ сенга кўрсатган жойга қўй, деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Баҳ, эй Абу Талҳа, бу фойдали мол, биз уни сендан қабул қилдик ва уни сенга қайтарди к. Уни яқин қариндошларга қил (бер)», деди. Абу Талҳа уни ўз қариндошларига садақа қилди. У деди: Улардан Убай ва Ҳассон эди. У деди: Ҳассон ўз ҳиссасини ундан Муовияга сотди. Унга: Абу Талҳанинг садақасини сотаяпсанми? дейилди. У: Мен бир сў хурмони бир сў дирҳамга сотмайманми? деди. У деди: Ўша боғ — Муовия қурган Бану Ҳудайла қасрининг ўрнида эди.