حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَصَابَ عُمَرُ بِخَيْبَرَ أَرْضًا فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَصَبْتُ أَرْضًا لَمْ أُصِبْ مَالاً قَطُّ أَنْفَسَ مِنْهُ، فَكَيْفَ تَأْمُرُنِي بِهِ قَالَ " إِنْ شِئْتَ حَبَّسْتَ أَصْلَهَا، وَتَصَدَّقْتَ بِهَا ". فَتَصَدَّقَ عُمَرُ أَنَّهُ لاَ يُبَاعُ أَصْلُهَا وَلاَ يُوهَبُ وَلاَ يُورَثُ، فِي الْفُقَرَاءِ وَالْقُرْبَى وَالرِّقَابِ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالضَّيْفِ وَابْنِ السَّبِيلِ، وَلاَ جُنَاحَ عَلَى مَنْ وَلِيَهَا أَنْ يَأْكُلَ مِنْهَا بِالْمَعْرُوفِ، أَوْ يُطْعِمَ صَدِيقًا غَيْرَ مُتَمَوِّلٍ فِيهِ.
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, бизга Ибн Авн ривоят қилди, у Нофеъдан, у Ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо), у деди: Умар Хайбарда бир ерга эришди. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб: Мен бир ерга эришди м, менга ундан нафис(қадрли) мол ҳеч қачон эришмаган эди, у ҳақда менга нима буюрасан? деди. У: «Агар хоҳласанг, унинг аслини (ерни) ушлаб (сақлаб) қол ва уни садақа қил», деди. Умар уни садақа қилди — унинг асли сотилмаслиги, ҳиба қилинмаслиги ва мерос қолдирилмаслиги (шарти билан), фақирларга, қариндошларга, қул (озод қилиш)га, Аллаҳ йўлига, меҳмонга ва йўловчига. Унга вали бўлиб турган кишининг ундан урунка ейиши ёки ўз дўстини — мол орттирмаган ҳолда — едириши гуноҳ эмас.