وَقَالَ لِي عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي الْقَاسِمِ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ خَرَجَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَهْمٍ مَعَ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ وَعَدِيِّ بْنِ بَدَّاءٍ فَمَاتَ السَّهْمِيُّ بِأَرْضٍ لَيْسَ بِهَا مُسْلِمٌ، فَلَمَّا قَدِمَا بِتَرِكَتِهِ فَقَدُوا جَامًا مِنْ فِضَّةٍ مُخَوَّصًا مِنْ ذَهَبٍ، فَأَحْلَفَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، ثُمَّ وُجِدَ الْجَامُ بِمَكَّةَ فَقَالُوا ابْتَعْنَاهُ مِنْ تَمِيمٍ وَعَدِيٍّ. فَقَامَ رَجُلاَنِ مِنْ أَوْلِيَائِهِ، فَحَلَفَا لَشَهَادَتُنَا أَحَقُّ مِنْ شَهَادَتِهِمَا، وَإِنَّ الْجَامَ لِصَاحِبِهِمْ. قَالَ وَفِيهِمْ نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ}
Менга Али ибн Абдуллаҳ деди: Бизга Яҳё ибн Одам ривоят қилди, бизга Ибн Абу Зоида ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Абулқосимдан, у Абдулмалик ибн Саид ибн Жубайрдан, у отасидан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо), у деди: Бану Саҳмдан бир киши Тамим Дорий ва Адий ибн Баддў билан (йўлга) чиқди. Саҳмий мусулмон бўлмаган бир ерда вафот этди. Улар унинг мероси билан келганда, олтиндан баргли (безакли) кумуш бир жомни йўқотди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иккаласини (улар уни олмадик деб) қасам ичирди. Сўнг жом Маккада топилди. Улар: Биз уни Тамим ва Адийдан сотиб олдик, дедилар. (Майитнинг) валиларидан икки киши туриб: Бизнинг шаҳодатимиз уларнинг шаҳодатидан ҳақлироқ, ва жом уларнинг шеригиники (Саҳмийники), деб қасам ичди. У деди: Улар ҳақида бу оят нозил бўлди: «Эй иймон келтирганлар, сизлардан бирига ўлим ҳозир бўлганда, орангиздаги шаҳодат...».