باب إِذَا حَمَلَ عَلَى فَرَسٍ فَرَآهَا تُبَاعُ
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، حَمَلَ عَلَى فَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَوَجَدَهُ يُبَاعُ، فَأَرَادَ أَنْ يَبْتَاعَهُ، فَسَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ تَبْتَعْهُ، وَلاَ تَعُدْ فِي صَدَقَتِكَ ".
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди, Молик бизга хабар берди, Нофиъдан, Абдуллаҳ ибн Умар розияллаҳу анҳумодан: Умар ибн Хаттоб Аллаҳ йўлида бир отни (жиҳод учун) берди, сўнг уни сотилаётганини топди ва уни сотиб олмоқчи бўлди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўради, у: «Уни сотиб олма ва садақангга қайтма», деди.
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ حَمَلْتُ عَلَى فَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَابْتَاعَهُ ـ أَوْ فَأَضَاعَهُ ـ الَّذِي كَانَ عِنْدَهُ، فَأَرَدْتُ أَنْ أَشْتَرِيَهُ، وَظَنَنْتُ أَنَّهُ بَائِعُهُ بِرُخْصٍ، فَسَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ تَشْتَرِهِ وَإِنْ بِدِرْهَمٍ، فَإِنَّ الْعَائِدَ فِي هِبَتِهِ كَالْكَلْبِ يَعُودُ فِي قَيْئِهِ ".
Исмоил бизга айтди, Молик менга айтди, Зайд ибн Асламдан, отасидан, у деди: Умар ибн Хаттоб розияллаҳу анҳудан эшитдим, у дер эди: Мен Аллаҳ йўлида бир отни (жиҳод учун) бердим, уни ҳузуридаги киши сотиб юборди — ёки уни зое қилди (хор қилди). Мен уни сотиб олмоқчи бўлдим, уни арзон сотади деб гумон қилдим. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўрадим, у: «Уни бир дирҳамга (бўлса) ҳам сотиб олма, чунки ҳадясига қайтгувчи қусуғига қайтадиган итга ўхшайди», деди.