حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّاءَ بْنِ أَبِي زَائِدَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَهْطًا مِنَ الأَنْصَارِ إِلَى أَبِي رَافِعٍ لِيَقْتُلُوهُ، فَانْطَلَقَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَدَخَلَ حِصْنَهُمْ قَالَ فَدَخَلْتُ فِي مَرْبِطِ دَوَابَّ لَهُمْ، قَالَ وَأَغْلَقُوا باب الْحِصْنِ، ثُمَّ إِنَّهُمْ فَقَدُوا حِمَارًا لَهُمْ، فَخَرَجُوا يَطْلُبُونَهُ، فَخَرَجْتُ فِيمَنْ خَرَجَ أُرِيهِمْ أَنَّنِي أَطْلُبُهُ مَعَهُمْ، فَوَجَدُوا الْحِمَارَ، فَدَخَلُوا وَدَخَلْتُ، وَأَغْلَقُوا باب الْحِصْنِ لَيْلاً، فَوَضَعُوا الْمَفَاتِيحَ فِي كَوَّةٍ حَيْثُ أَرَاهَا، فَلَمَّا نَامُوا أَخَذْتُ الْمَفَاتِيحَ، فَفَتَحْتُ باب الْحِصْنِ ثُمَّ دَخَلْتُ عَلَيْهِ فَقُلْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ. فَأَجَابَنِي، فَتَعَمَّدْتُ الصَّوْتَ، فَضَرَبْتُهُ فَصَاحَ، فَخَرَجْتُ ثُمَّ جِئْتُ، ثُمَّ رَجَعْتُ كَأَنِّي مُغِيثٌ فَقُلْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ، وَغَيَّرْتُ صَوْتِي، فَقَالَ مَا لَكَ لأُمِّكَ الْوَيْلُ قُلْتُ مَا شَأْنُكَ قَالَ لاَ أَدْرِي مَنْ دَخَلَ عَلَىَّ فَضَرَبَنِي. قَالَ فَوَضَعْتُ سَيْفِي فِي بَطْنِهِ، ثُمَّ تَحَامَلْتُ عَلَيْهِ حَتَّى قَرَعَ الْعَظْمَ، ثُمَّ خَرَجْتُ وَأَنَا دَهِشٌ، فَأَتَيْتُ سُلَّمًا لَهُمْ لأَنْزِلَ مِنْهُ فَوَقَعْتُ فَوُثِئَتْ رِجْلِي، فَخَرَجْتُ إِلَى أَصْحَابِي فَقُلْتُ مَا أَنَا بِبَارِحٍ حَتَّى أَسْمَعَ النَّاعِيَةَ، فَمَا بَرِحْتُ حَتَّى سَمِعْتُ نَعَايَا أَبِي رَافِعٍ تَاجِرِ أَهْلِ الْحِجَازِ. قَالَ فَقُمْتُ وَمَا بِي قَلَبَةٌ حَتَّى أَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْنَاهُ.
Али ибн Муслим бизга айтди, Яҳё ибн Закариё ибн Абу Зоида бизга айтди, у деди: Отам менга айтди, Абу Исъҳоқдан, Баро ибн Озиб розияллаҳу анҳумодан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ансорлардан бир гуруҳни Абу Рофеъни ўлдириш учун жўнатди. Улардан бир киши (Абдуллаҳ ибн Атик) жўнаб, уларнинг қалъасига кирди. (У) деди: Мен уларнинг ҳайвонлари боғланадиган жойга кирдим. Улар қалъа эшигини беркитдилар. Сўнг улар эшакларини йўқотиб, уни излаб чиқдилар. Мен ҳам чиққанлар орасида — улар билан бирга уни излаётгандек кўрсатиб — чиқдим. Улар эшакни топдилар ва кирдилар, мен ҳам кирдим. Улар қалъа эшигини кечаси беркитдилар ва калитларни мен кўрган бир токчага қўйдилар. Улар ухлаганларида, мен калитларни олдим, қалъа эшигини очдим, сўнг унинг (Абу Рофеънинг) олдига кирдим ва: «Эй Абу Рофеъ», дедим. У менга жавоб берди, мен овозни мўлжаллаб (қилич билан) урдим, у қичқирди. Мен чиқдим, сўнг (яна) келдим, гўё ёрдамчидек қайтиб: «Эй Абу Рофеъ», дедим — овозимни ўзгартириб. У: «Сенга нима бўлди, онангга вой бўлсин!», деди. Мен: «Сенга нима бўлди?», дедим. У: «Билмадим, кимдир олдимга кириб мени урди», деди. (У) деди: Мен қиличимни унинг қорнига қўйдим, сўнг унга (куч билан) босдим, токи суякка тегди. Кейин мен саросима ҳолда чиқдим. Уларнинг бир нарвонига, ундан тушиш учун келдим, лекин йиқилдим ва оёғим лат еди. Ҳамроҳларимнинг олдига чиқиб: «Токи ўлим жарчисини (нидо) эшитмагунимча жилмайман», дедим. Ҳижоз аҳлининг савдогари Абу Рофеънинг ўлим эълонини эшитмагунимча жилмадим. (У) деди: Мен турдим, менда ҳеч оғриқ (асорат) йўқдек эди, токи Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келдик ва унга (бу ҳақда) хабар бердик.