حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الْخَنْدَقِ وَهُوَ يَنْقُلُ التُّرَابَ حَتَّى وَارَى التُّرَابُ شَعَرَ صَدْرِهِ، وَكَانَ رَجُلاً كَثِيرَ الشَّعَرِ وَهْوَ يَرْتَجِزُ بِرَجَزِ عَبْدِ اللَّهِ اللَّهُمَّ لَوْلاَ أَنْتَ مَا اهْتَدَيْنَا وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا فَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا وَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا إِنَّ الأَعْدَاءَ قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا إِذَا أَرَادُوا فِتْنَةً أَبَيْنَا يَرْفَعُ بِهَا صَوْتَهُ.
Мусаддад бизга айтди, Абул-Аҳвас бизга айтди, Абу Исъҳоқ бизга айтди, Баро розияллаҳу анҳудан, у деди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни Хандақ куни кўрдим, у тупроқ ташир, токи тупроқ кўкрагининг жунларини бекитиб юборган эди — у серсоч киши эди — ва Абдуллаҳнинг ражази (шеъри) билан ражаз айтар эди: «Аллаҳим, агар Сен бўлмаганингда, биз ҳидоят топмас, садақа бермас ва намоз ўқимас эдик. Бас, устимизга сакина (хотиржамлик) нозил қил ва (душманга) рўбару келсак, қадамларни собит қил. Албатта, душманлар бизга зўравонлик қилдилар, улар фитнани истаганларида биз бош тортдик» — у буни баланд овозда айтар эди.