حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَرْعَرَةَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ يُونُسَ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَحِبْتُ جَرِيرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، فَكَانَ يَخْدُمُنِي. وَهْوَ أَكْبَرُ مِنْ أَنَسٍ قَالَ جَرِيرٌ إِنِّي رَأَيْتُ الأَنْصَارَ يَصْنَعُونَ شَيْئًا لاَ أَجِدُ أَحَدًا مِنْهُمْ إِلاَّ أَكْرَمْتُهُ.
Муҳаммад ибн Аръара бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Юнус ибн Убайддан, Собит Бунонийдан, Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан, у деди: Мен Жарир ибн Абдуллаҳга ҳамроҳ бўлдим, у менга хизмат қилар эди, ҳолбуки у Анасдан каттароқ эди. Жарир: «Мен ансорлар шундай (яхшилик) қилишганини кўрдимки, улардан бирортасини учратсам, албатта унга икром қиламан», деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي عَمْرٍو، مَوْلَى الْمُطَّلِبِ بْنِ حَنْطَبٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ خَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى خَيْبَرَ أَخْدُمُهُ، فَلَمَّا قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَاجِعًا، وَبَدَا لَهُ أُحُدٌ قَالَ " هَذَا جَبَلٌ يُحِبُّنَا وَنُحِبُّهُ ". ثُمَّ أَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى الْمَدِينَةِ قَالَ اللَّهُمَّ إِنِّي أُحَرِّمُ مَا بَيْنَ لاَبَتَيْهَا كَتَحْرِيمِ إِبْرَاهِيمَ مَكَّةَ " اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِي صَاعِنَا وَمُدِّنَا ".
Абдулазиз ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Муҳаммад ибн Жаъфар бизга айтди, Амр ибн Абу Амрдан — Мутталиб ибн Ҳантабнинг озод қилган қули — у Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан эшитди, у дер эди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Хайбарга, унга хизмат қилиб чиқдим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қайтиб келаётганида, унга Уҳуд кўриниб қолди, у: «Бу — бизни севадиган ва биз севадиган тоғ», деди. Сўнг қўли билан Мадина томон ишора қилиб: «Аллаҳим, мен унинг икки қора тошли (чегараси) орасини Иброҳим Маккани ҳаром қилгани каби ҳаром қиламан. Аллаҳим, бизнинг сўимиз ва муддимизга барака бер», деди.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ أَبُو الرَّبِيعِ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ زَكَرِيَّاءَ، حَدَّثَنَا عَاصِمٌ، عَنْ مُوَرِّقٍ الْعِجْلِيِّ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَكْثَرُنَا ظِلاًّ الَّذِي يَسْتَظِلُّ بِكِسَائِهِ، وَأَمَّا الَّذِينَ صَامُوا فَلَمْ يَعْمَلُوا شَيْئًا، وَأَمَّا الَّذِينَ أَفْطَرُوا فَبَعَثُوا الرِّكَابَ وَامْتَهَنُوا وَعَالَجُوا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ذَهَبَ الْمُفْطِرُونَ الْيَوْمَ بِالأَجْرِ ".
Сулаймон ибн Довуд Абур-Робеъ бизга айтди, Исмоил ибн Закариёдан, Осим бизга айтди, Муварриқ Ижлийдан, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга эдик, кўпчилигимиз учун соя — ўз ридоси билан соялангани эди (иссиқ эди). Рўза тутганлар ҳеч қандай иш қилмадилар, рўза очганлар эса уловларни ҳайдаб, (сув ташиб) меҳнат қилдилар ва (овқат) тайёрладилар. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бугун рўза очганлар ажрни олиб кетдилар», деди.