2888-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Жиҳод китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَرْعَرَةَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ يُونُسَ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَحِبْتُ جَرِيرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، فَكَانَ يَخْدُمُنِي. وَهْوَ أَكْبَرُ مِنْ أَنَسٍ قَالَ جَرِيرٌ إِنِّي رَأَيْتُ الأَنْصَارَ يَصْنَعُونَ شَيْئًا لاَ أَجِدُ أَحَدًا مِنْهُمْ إِلاَّ أَكْرَمْتُهُ.
Муҳаммад ибн Аръара бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Юнус ибн Убайддан, Собит Бунонийдан, Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан, у деди: Мен Жарир ибн Абдуллаҳга ҳамроҳ бўлдим, у менга хизмат қилар эди, ҳолбуки у Анасдан каттароқ эди. Жарир: «Мен ансорлар шундай (яхшилик) қилишганини кўрдимки, улардан бирортасини учратсам, албатта унга икром қиламан», деди.