حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ، وَسَأَلَهُ، رَجُلٌ أَكُنْتُمْ فَرَرْتُمْ يَا أَبَا عُمَارَةَ يَوْمَ حُنَيْنٍ قَالَ لاَ، وَاللَّهِ مَا وَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَلَكِنَّهُ خَرَجَ شُبَّانُ أَصْحَابِهِ وَأَخِفَّاؤُهُمْ حُسَّرًا لَيْسَ بِسِلاَحٍ، فَأَتَوْا قَوْمًا رُمَاةً، جَمْعَ هَوَازِنَ وَبَنِي نَصْرٍ، مَا يَكَادُ يَسْقُطُ لَهُمْ سَهْمٌ، فَرَشَقُوهُمْ رَشْقًا مَا يَكَادُونَ يُخْطِئُونَ، فَأَقْبَلُوا هُنَالِكَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ عَلَى بَغْلَتِهِ الْبَيْضَاءِ، وَابْنُ عَمِّهِ أَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ يَقُودُ بِهِ، فَنَزَلَ وَاسْتَنْصَرَ ثُمَّ قَالَ أَنَا النَّبِيُّ لاَ كَذِبْ أَنَا ابْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبْ ثُمَّ صَفَّ أَصْحَابَهُ.
Амр ибн Холид бизга айтди, Зуҳайр бизга айтди, Абу Исъҳоқ бизга айтди, у деди: Барони эшитдим, ундан бир киши: «Сизлар Ҳунайн куни қочдингизми, эй Абу Умора?», деб сўради. У: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қочмади, лекин унинг саҳобаларининг ёшлари ва енгиллари (қуролсиз) яланг ҳолда чиқдилар ва ўқчи қавмга — Ҳавозин ва Бану Наср тўдасига дуч келдилар, уларнинг биронта ўқи (нишонга тегмай) тушмас эди. Улар уларни (мусулмонларни) шундай ўққа тутдиларки, деярли хато қилмас эдилар. Шунда улар Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам томон келдилар — у оқ хачирида эди, амакиваччаси Абу Суфён ибнул-Ҳорис ибн Абдулмутталиб уни етаклаб борарди. У (хачирдан) тушиб, (Аллаҳдан) нусрат сўради, сўнг: ‹Мен Набийман, ёлғон эмас; мен Абдулмутталибнинг ўғлиман›, деди, кейин саҳобаларини саф тортдирди», деди.