حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنَا حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، قَالَ بَعَثَنِي أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فِيمَنْ يُؤَذِّنُ يَوْمَ النَّحْرِ بِمِنًى لاَ يَحُجُّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ، وَلاَ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ. وَيَوْمُ الْحَجِّ الأَكْبَرِ يَوْمُ النَّحْرِ، وَإِنَّمَا قِيلَ الأَكْبَرُ مِنْ أَجْلِ قَوْلِ النَّاسِ الْحَجُّ الأَصْغَرُ. فَنَبَذَ أَبُو بَكْرٍ إِلَى النَّاسِ فِي ذَلِكَ الْعَامِ، فَلَمْ يَحُجَّ عَامَ حَجَّةِ الْوَدَاعِ الَّذِي حَجَّ فِيهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُشْرِكٌ.
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан, Ҳумайд ибн Абдураҳмон бизга хабар берди, Абу Ҳурайра деди: Абу Бакр розияллаҳу анҳу мени наҳр (қурбонлик) куни Минода жар соладиган кишилар орасида жўнатди: «Бу йилдан кейин мушрик ҳаж қилмасин, Байтни яланғоч (киши) тавоф қилмасин». Ҳажжи акбар (энг катта ҳаж) куни — наҳр кунидир; «акбар» дейилиши фақат одамларнинг «кичик ҳаж (умра)» дейиши сабабидан. Абу Бакр ўша йили одамларга буни (эълон қилиб) ташлади (етказди). Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳаж қилган Видў ҳажи йили эса бирон мушрик ҳаж қилмади.