حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا ثَابِتُ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا عَاصِمٌ، قَالَ سَأَلْتُ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ عَنِ الْقُنُوتِ. قَالَ قَبْلَ الرُّكُوعِ. فَقُلْتُ إِنَّ فُلاَنًا يَزْعُمُ أَنَّكَ قُلْتَ بَعْدَ الرُّكُوعِ، فَقَالَ كَذَبَ. ثُمَّ حَدَّثَنَا عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَنَتَ شَهْرًا بَعْدَ الرُّكُوعِ يَدْعُو عَلَى أَحْيَاءٍ مِنْ بَنِي سُلَيْمٍ ـ قَالَ ـ بَعَثَ أَرْبَعِينَ أَوْ سَبْعِينَ ـ يَشُكُّ فِيهِ ـ مِنَ الْقُرَّاءِ إِلَى أُنَاسٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ، فَعَرَضَ لَهُمْ هَؤُلاَءِ فَقَتَلُوهُمْ، وَكَانَ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَهْدٌ، فَمَا رَأَيْتُهُ وَجَدَ عَلَى أَحَدٍ مَا وَجَدَ عَلَيْهِمْ.
Абун-Нуъмон бизга айтди, Собит ибн Язид бизга айтди, Осим бизга айтди, у деди: Мен Анас розияллаҳу анҳудан қунут ҳақида сўрадим. У: «Рукудан олдин», деди. Мен: «Фалон киши сен рукудан кейин дединг деб даъво қиляпти», дедим. У: «Ёлғон айтибди», деди. Сўнг бизга Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан айтдики, у Бану Сулаймдан бўлган (қабила)ларга қарши дуо қилиб, бир ой рукудан кейин қунут қилди. (Анас) деди: У қорилардан қирқ ёки етмиш (кишини) — бунда шубҳа қилди — мушриклардан бўлган кишиларга жўнатди. Мана булар (мушриклар) уларга (йўлда) дуч келиб, уларни ўлдирдилар. Ҳолбуки улар билан Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўртасида аҳд бор эди. Мен уни ҳеч кимга, уларга (бу ўлдирилганларга) ачингани қадар ачинганини кўрмадим.