حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا حَاتِمٌ، عَنِ الْجُعَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، قَالَ ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ ابْنَ أُخْتِي. وَقَعَ فَمَسَحَ رَأْسِي وَدَعَا لِي بِالْبَرَكَةِ، وَتَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ، ثُمَّ قُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ فَنَظَرْتُ إِلَى خَاتَمٍ بَيْنَ كَتِفَيْهِ. قَالَ ابْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ الْحُجْلَةُ مِنْ حُجَلِ الْفَرَسِ الَّذِي بَيْنَ عَيْنَيْهِ. قَالَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ مِثْلَ زِرِّ الْحَجَلَةِ
Муҳаммад ибн Убайдуллаҳ менга айтди, Ҳотам бизга айтди, Жуъайд ибн Абдураҳмондан, у деди: Соиб ибн Язидни эшитдим, у деди: Холам мени Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига олиб борди ва: «Эй Расулуллаҳ, жияним касал бўлиб қолди», деди. (Расулуллаҳ) бошимни силади ва мен учун барака(га) дуо қилди, таҳорат олди, мен унинг таҳорат (суви)дан ичдим, сўнг унинг орқаси ортида туриб, икки елка(си) орасидаги муҳрга (хотам ан-нубуввага) қарадим. Ибн Убайдуллаҳ деди: «Ҳужла» — отнинг кўзлари орасидаги (оқ белгилардан) бир белгидир. Иброҳим ибн Ҳамза: «Ҳужла (чойбарра)нинг тугмасидек», деди.