حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، قَالَ سَمِعْتُ يَحْيَى، قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، قَالَ سَمِعْتُ سَعْدًا، يَقُولُ جَمَعَ لِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَبَوَيْهِ يَوْمَ أُحُدٍ.
Муҳаммад ибнул-Мусанна менга айтди, Абдулваҳҳоб бизга айтди, у деди: Яҳёни эшитдим, у деди: Саъид ибнул-Мусайябни эшитдим, у деди: Саъдни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Уҳуд куни мен учун ўз ота-онасини жамлади (иккаласини фидо қилди: ‹Отам ва онам сенга фидо бўлсин›, деди).
حَدَّثَنَا مَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ هَاشِمٍ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ لَقَدْ رَأَيْتُنِي وَأَنَا ثُلُثُ الإِسْلاَمِ،.
Маккий ибн Иброҳим бизга айтди, Ҳошим ибн Ҳошим бизга айтди, Омир ибн Саъддан, отасидан, у деди: Мен ўзимни Исломнинг учдан бири (учинчи мусулмони) бўлган ҳолда кўрган эдим.
حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ هَاشِمِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ الْمُسَيَّبِ، يَقُولُ سَمِعْتُ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ، يَقُولُ مَا أَسْلَمَ أَحَدٌ إِلاَّ فِي الْيَوْمِ الَّذِي أَسْلَمْتُ فِيهِ، وَلَقَدْ مَكَثْتُ سَبْعَةَ أَيَّامٍ وَإِنِّي لَثُلُثُ الإِسْلاَمِ. تَابَعَهُ أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا هَاشِمٌ.
Иброҳим ибн Мусо менга айтди, Ибн Абу Зоида бизга хабар берди, Ҳошим ибн Ҳошим ибн Утба ибн Абу Ваққос бизга айтди, у деди: Саъид ибнул-Мусайябни шундай деганини эшитдим: Саъд ибн Абу Ваққосни шундай деганини эшитдим: Мен Исломга кирган кундан олдин ҳеч ким Исломга кирмади (мен биринчилардан эдим); мен етти кун (шу ҳолда) турдим, мен Исломнинг учдан бири (учинчи мусулмони) эдим. Унга Абу Усома мутобаъат қилди: Ҳошим бизга айтди.
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَعْدًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ إِنِّي لأَوَّلُ الْعَرَبِ رَمَى بِسَهْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، وَكُنَّا نَغْزُو مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَا لَنَا طَعَامٌ إِلاَّ وَرَقُ الشَّجَرِ، حَتَّى إِنَّ أَحَدَنَا لَيَضَعُ كَمَا يَضَعُ الْبَعِيرُ أَوِ الشَّاةُ، مَا لَهُ خِلْطٌ، ثُمَّ أَصْبَحَتْ بَنُو أَسَدٍ تُعَزِّرُنِي عَلَى الإِسْلاَمِ، لَقَدْ خِبْتُ إِذًا وَضَلَّ عَمَلِي. وَكَانُوا وَشَوْا بِهِ إِلَى عُمَرَ، قَالُوا لاَ يُحْسِنُ يُصَلِّي.
Амр ибн Авн бизга айтди, Холид ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Исмоилдан, Қайсдан, у деди: Саъд розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитдим: Албатта мен араблардан Аллаҳ йўлида (биринчи) ўқ отган кишиман. Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ғазот қилар эдик, бизда дарахт баргидан ўзга таом йўқ эди, ҳатто бирингиз туя ёки қўй тезак чиқаргандек — унда (нажасида) аралашма (хилт) бўлмас ҳолда — ич ташлар эди. Сўнг Бану Асад мени Исломда (намозда) таъзир қиладиган (айблайдиган) бўлиб қолди (етишди). У ҳолда мен зиён кўрдим ва амалим беҳуда кетди. Улар уни (Саъдни) Умарга чақди (ғийбат қилди), «У намозни яхши ўқимайди», дедилар.