حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، قَالَ سَمِعْتُ سَعْدًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ إِنِّي لأَوَّلُ الْعَرَبِ رَمَى بِسَهْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، وَكُنَّا نَغْزُو مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَا لَنَا طَعَامٌ إِلاَّ وَرَقُ الشَّجَرِ، حَتَّى إِنَّ أَحَدَنَا لَيَضَعُ كَمَا يَضَعُ الْبَعِيرُ أَوِ الشَّاةُ، مَا لَهُ خِلْطٌ، ثُمَّ أَصْبَحَتْ بَنُو أَسَدٍ تُعَزِّرُنِي عَلَى الإِسْلاَمِ، لَقَدْ خِبْتُ إِذًا وَضَلَّ عَمَلِي. وَكَانُوا وَشَوْا بِهِ إِلَى عُمَرَ، قَالُوا لاَ يُحْسِنُ يُصَلِّي.
Амр ибн Авн бизга айтди, Холид ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Исмоилдан, Қайсдан, у деди: Саъд розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитдим: Албатта мен араблардан Аллаҳ йўлида (биринчи) ўқ отган кишиман. Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ғазот қилар эдик, бизда дарахт баргидан ўзга таом йўқ эди, ҳатто бирингиз туя ёки қўй тезак чиқаргандек — унда (нажасида) аралашма (хилт) бўлмас ҳолда — ич ташлар эди. Сўнг Бану Асад мени Исломда (намозда) таъзир қиладиган (айблайдиган) бўлиб қолди (етишди). У ҳолда мен зиён кўрдим ва амалим беҳуда кетди. Улар уни (Саъдни) Умарга чақди (ғийбат қилди), «У намозни яхши ўқимайди», дедилар.