حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنِ الأَزْرَقِ بْنِ قَيْسٍ، قَالَ كُنَّا عَلَى شَاطِئِ نَهْرٍ بِالأَهْوَازِ قَدْ نَضَبَ عَنْهُ الْمَاءُ، فَجَاءَ أَبُو بَرْزَةَ الأَسْلَمِيُّ عَلَى فَرَسٍ، فَصَلَّى وَخَلَّى فَرَسَهُ، فَانْطَلَقَتِ الْفَرَسُ، فَتَرَكَ صَلاَتَهُ وَتَبِعَهَا حَتَّى أَدْرَكَهَا، فَأَخَذَهَا ثُمَّ جَاءَ فَقَضَى صَلاَتَهُ، وَفِينَا رَجُلٌ لَهُ رَأْىٌ، فَأَقْبَلَ يَقُولُ انْظُرُوا إِلَى هَذَا الشَّيْخِ تَرَكَ صَلاَتَهُ مِنْ أَجْلِ فَرَسٍ. فَأَقْبَلَ فَقَالَ مَا عَنَّفَنِي أَحَدٌ مُنْذُ فَارَقْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ إِنَّ مَنْزِلِي مُتَرَاخٍ فَلَوْ صَلَّيْتُ وَتَرَكْتُ لَمْ آتِ أَهْلِي إِلَى اللَّيْلِ. وَذَكَرَ أَنَّهُ صَحِبَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَرَأَى مِنْ تَيْسِيرِهِ.
Абун Нуъмон, Ҳаммод ибн Зайддан, у Азрақ ибн Қайсдан ривоят қилади: У: Биз Аҳвозда — ундан суви қочган (қуриган) бир дарё бўйида эдик. Абу Барза Асламий от устида келди, намоз ўқиди ва отини (бўш) қўйиб юборди. От кетди (қочди), у намозини тарк этиб, унинг ортидан борди, то унга етиб олди, уни ушлади, сўнг келди ва намозини (қайтадан) адо қилди. Бизнинг ичимизда бир ўз фикрли (хорижий) киши бор эди, у: Мана шу чолга қаранглар — от учун ўз намозини тарк этди, дея бошлади. У келиб: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ажраганимдан бери мени ҳеч ким койимаган эди, деди ва: Менинг манзилим узоқ, агар мен намоз ўқиб (отни) қолдирган бўлсам, аҳлимга кеч бўлмагунча (кечгача) етиб бормас эдим, деди. У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ҳамроҳ бўлганини ва у кишининг енгиллигидан (енгиллик беришларидан) кўрганини зикр қилди.