حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَقُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَعَمْرٌو النَّاقِدُ وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَأَبُو كُرَيْبٍ جَمِيعًا عَنْ سُفْيَانَ، - قَالَ أَبُو بَكْرٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، - عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ سَقَطَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ فَرَسٍ فَجُحِشَ شِقُّهُ الأَيْمَنُ فَدَخَلْنَا عَلَيْهِ نَعُودُهُ فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّى بِنَا قَاعِدًا فَصَلَّيْنَا وَرَاءَهُ قُعُودًا فَلَمَّا قَضَى الصَّلاَةَ قَالَ " إِنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ فَإِذَا كَبَّرَ فَكَبِّرُوا وَإِذَا سَجَدَ فَاسْجُدُوا وَإِذَا رَفَعَ فَارْفَعُوا وَإِذَا قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ . فَقُولُوا رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ . وَإِذَا صَلَّى قَاعِدًا فَصَلُّوا قُعُودًا أَجْمَعُونَ " .
Анас ибн Молик айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир отдан тушиб (йиқилиб) кетди; ўнг биқини шилинди. Биз уни йўқлаб олдига кирдик; намоз (вақти) етди; у бизга ўтирган ҳолда (имом бўлиб) намоз ўқиди; биз унинг ортида ўтирган ҳолда ўқидик. У намозни тугатганида: "Албатта имом унга иқтидо (эргашиш) қилиниш учун (қойилган); у такбир айтганида — такбир айтинглар; сажда қилганида — сажда қилинглар; (бошини) кўтарганида — кўтаринглар; ‹Самиаллаҳу лиман ҳамидаҳ› деганида — ‹Роббано ва лакал-ҳамд› денглар; ва ўтирган ҳолда намоз ўқиса — ҳаммангиз ўтирган ҳолда ўқинг" деди.