حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ جَنَابٍ الْمِصِّيصِيُّ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنْ زَكَرِيَّاءَ، عَنْ أَبِي، إِسْحَاقَ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى الْبَرَاءِ فَقَالَ أَكُنْتُمْ وَلَّيْتُمْ يَوْمَ حُنَيْنٍ يَا أَبَا عُمَارَةَ فَقَالَ أَشْهَدُ عَلَى نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا وَلَّى وَلَكِنَّهُ انْطَلَقَ أَخِفَّاءُ مِنَ النَّاسِ وَحُسَّرٌ إِلَى هَذَا الْحَىِّ مِنْ هَوَازِنَ وَهُمْ قَوْمٌ رُمَاةٌ فَرَمَوْهُمْ بِرِشْقٍ مِنْ نَبْلٍ كَأَنَّهَا رِجْلٌ مِنْ جَرَادٍ فَانْكَشَفُوا فَأَقْبَلَ الْقَوْمُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو سُفْيَانَ بْنُ الْحَارِثِ يَقُودُ بِهِ بَغْلَتَهُ فَنَزَلَ وَدَعَا وَاسْتَنْصَرَ وَهُوَ يَقُولُ " أَنَا النَّبِيُّ لاَ كَذِبْ أَنَا ابْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبْ اللَّهُمَّ نَزِّلْ نَصْرَكَ " . قَالَ الْبَرَاءُ كُنَّا وَاللَّهِ إِذَا احْمَرَّ الْبَأْسُ نَتَّقِي بِهِ وَإِنَّ الشُّجَاعَ مِنَّا لَلَّذِي يُحَاذِي بِهِ . يَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Аҳмад ибн Жаноб ал-Мисссийсий ривоят қилди, бизга Исо ибн Юнус Закариёдан, у Абу Ишоқдан ривоят қилди, у деди: «Бир киши Бароға келиб: ‹Эй Абу Умора, Ҳунайн куни сиз орқага қайтдингизми?› деди. У: ‹Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳақида гувоҳлик бераманки, у қайтмади. Лекин одамлардан енгил қуролланганлар ва қуролсизлар Ҳавозиннинг бу маҳалласига қараб кетган эдилар. Улар ўқ отадиган қавм эди. Уларни гўё чигиртка галасидек ўқ ёғдириб отдилар, шунда улар сочилиб кетдилар. Сўнг қавм Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам томон юзланди, Абу Суфён ибн ал-Ҳорис унинг хачирини етаклаб борарди. У (Набий) тушди, дуо қилди ва нусрат сўраб: ‹Мен Набийман, ёлғон йўқ. Мен Абдул Мутталиб ўғлиман. Эй Аллаҳ, нусратингни тушир!› дерди›». Баро деди: «Аллаҳга қасамки, биз жанг қизиб кетганда у билан сақланар эдик. Биздан энг ботиримиз у билан (душманга) рўбарў бўлган киши эди» — яъни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни назарда тутди.